jump to navigation

കലികാലം മാര്‍ച്ച് 26, 2006

Posted by കുട്ട്യേടത്തി|Kuttyedathi in വൈയക്തികം, സുജ.
120 comments

പതിവുള്ള മെയിലുകളൊന്നില്‍ വെറുതെയെഴുതി. അപ്പോ വേറെയെന്തൊക്കെയാണവിടെ 'വിശേഷങ്ങള്‍'? പ്രത്യേകിച്ചു 'വിശേഷ'മൊന്നുമില്ലല്ലോ അല്ലേ?

കല്യാണം കഴിഞ്ഞൊരു വര്‍ഷത്തോളമായ കൂട്ടുകാരിയോടിതൊക്കെയല്ലാതെ വേറെന്തു ചോദിക്കാന്‍?

"അയ്യേ എന്തു വിശേഷം? ഞങ്ങള്‍ക്കതൊന്നും വേണ്ടെന്നാ തീരുമാനം. ഞാന്‍ പണ്ടേ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ? "

ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടാകുന്നതോടെ ഒരു വ്യക്തിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുണ്ടാവുന്ന പരിധികളേപ്പറ്റിയും, അതുകൊണ്ടു കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ വേണ്ട എന്നുള്ള അവളുടെ തീരുമാനത്തെപ്പറ്റിയുമൊക്കെ പലവട്ടം ഞങ്ങള്‍ ഹോസ്റ്റല്‍ ജീവിതത്തിനിടയില്‍ തര്‍ക്കിച്ചിട്ടുണ്ട്‌, മണിക്കൂറുകളോളം.

"എന്നെക്കൊണ്ടു വയ്യാ, രാവെന്നോ പകലെന്നോ ഇല്ലാതെ കെടന്നു കഷ്ടപ്പെടാന്‍. അതുകൊണ്ടാര്‍ക്കാ, എന്താ പ്രയോജനം? "

" കഷ്ടപ്പാടുകള്‍ ഉണ്ട്‌, സമ്മതിക്കുന്നു. പക്ഷേ ഒരു കുഞ്ഞു തരുന്ന സന്തോഷത്തിനു പകരം വക്കുമ്പോള്‍ ആ കഷ്ടപാടുകളൊന്നും…"

" എന്തു സന്തോഷം? ഇപ്പോ എനിക്കിഷ്ടമുള്ളപ്പോ ഉണരാം. ഇഷ്ടമുള്ളപ്പോ ഉറങ്ങാം. ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടെങ്കിലിതു വല്ലതും നടക്കുമോ? അതിനൊരു 2-3 വയസ്സു വരെയെങ്കിലുമൊക്കെ ആകുന്നതു വരെ ഇഷ്ടമുള്ളപ്പോള്‍ ഉറങ്ങുന്ന പോയിട്ടെപ്പോഴെങ്കിലുമൊന്നു സ്വസ്ഥമായുറങ്ങാന്‍ പറ്റുമോ?

" ഞങ്ങള്‍ 2 പേരും മാത്രമുള്ളെങ്കിലൊരു ദിവസം രാവിലെ ഉണരുമ്പോ, ഇന്നൊരു മൂഡില്ല, ഇന്നൊന്നും പാചകം ചെയ്യണ്ട എന്നു തീരുമാനിച്ചാല്‍ അത്ര തന്നെ. പക്ഷെ ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടെങ്കിലോ?

“ഓഫീസില്‍പണി കൂടുതലുള്ള ദിവസം കുറച്ചു ലേറ്റായിട്ടിരിക്കാന്‍ പറ്റുമോ? ഒക്കെ സഹിക്കാം. എപ്പോളും അതിന്റെ അപ്പി മാറ്റാനും മൂത്രം തുടക്കാനുമെനിക്കു വയ്യ. കൊച്ചു കെടന്നു മുള്ളിയ മൂത്രമണമുള്ള അതേ ബെഡ്ഡില്‍ കെടന്നുറങ്ങുന്നതൊന്നുമോര്‍ക്കാന്‍ കൂടി പറ്റണില്ല. പിന്നെ മൂക്കൊലിപ്പിച്ചു നടക്കുമ്പോ മൂക്കു തൂക്കണം . വല്ല പനിയോ ചെവി വേദനയോ മറ്റോ വന്നാല്‍ പിന്നെ പറയണോ? രാത്രി മുഴുവനും ചീവീടു പോലെ കരഞ്ഞോണ്ടിരിക്കില്ലേ ഈ സാധനങ്ങള്‌. ഒന്നുറങ്ങാന്‍ പറ്റുമോ? മനസ്സമാധാനമുണ്ടോ?"

"ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ പാല്‍പുഞ്ചിരി, അതിന്റെ കൊഞ്ചിക്കൊഞ്ചിയുള്ള വര്‍ത്തമാനം പറച്ചിലുകള്‍, അതു നമ്മളെ കെട്ടിപിടിച്ചുമ്മ വക്കുമ്പോ മനസ്സിനു കിട്ടുന്ന സന്തോഷം, നിനക്കറിയാഞ്ഞിട്ടാ."

“ഉവ്വുവ്വേ, വീടൊക്കെ എത്ര വൃത്തിയായിട്ടിട്ടാലും കാര്യമുണ്ടോ? ഒക്കെ വലിച്ചു വാരി എറിഞ്ഞു വൃത്തികേടാക്കില്ലേ? ഇനിയിതൊക്കെ പോകട്ടേ, കാശുചെലവോ? എത്ര ഉണ്ടാക്കിയാലും എന്തിനെങ്കിലും തികയുമോ? പുസ്തകം, കളിപ്പാട്ടം, തുണി, കുട, വടി എന്നുവേണ്ട ഒക്കെ ചെലവല്ലേ? കുഞ്ഞില്ലെങ്കില്‍ ആ പൈസ കൊണ്ടു നമുക്കു സുഖമായി, സ്വസ്ഥമായി ജീവിക്കാം. അല്ലെങ്കിലോ, കുഞ്ഞിനും നല്ലൊരു ജീവിതം കൊടുക്കാന്‍ തികയൂല്ല, നമ്മുടെ ആവശ്യങ്ങളും മെനയായിട്ടു നടക്കൂല്ല.
ഇത്രേമൊക്കെ നഷ്ടങ്ങള്‍ സഹിച്ചിട്ടു വേണോ പാല്‍പുഞ്ചിരി കാണുമ്പോഴുള്ള സന്തോഷം? അതിനു ഞാനെന്റെ വീടു നെറയെ ചിരിക്കുന്ന കുട്ടികളുടെ പിക്‍ച്ചേര്‍സ്‌ ഒട്ടിച്ചു വക്കും".

"കൊള്ളാം, ഈ നഷ്ടത്തിന്റെ കണക്കൊക്കെ നിന്റെ അച്ഛനുമമ്മയും കൂട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍ ഇന്നിപ്പോ ഇങ്ങനെ വാദിക്കാന്‍ നീയുണ്ടാവുമാരുന്നോ?"

“അതവരുടെ വിഢിത്തം! അതിനു ഞാനുത്തരവാദിയല്ല. അവരു മണ്ടത്തരം കാണിച്ചു എന്നതുകൊണ്ടു ഞാനുമതൊക്കെ ചെയ്യണമെന്നുണ്ടോ? അവര്‍ക്കു പറ്റിയ തെറ്റുകളാവര്‍ത്തിക്കാതിരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കയല്ലേ വേണ്ടത്‌?"

അവളോടു തര്‍ക്കിച്ചൊരിക്കലും ഞാന്‍ ജയിച്ചിട്ടില്ല. എങ്കിലും വെറുതെയാശ്വസിക്കും, ഇവളൊരു കല്യാണം കഴിക്കുന്നതോടെ ഈ ചിന്തയൊക്കെ മാറിക്കൊള്ളും.

കല്യാണം കഴിഞ്ഞു വര്‍ഷമൊന്നു കഴിഞ്ഞിട്ടും, തീരുമാനത്തില്‍ മാറ്റമൊന്നുമില്ലെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ എനിക്കല്‍ഭുതമായി. പിന്നീടൊരിക്കല്‍ നേരില്‍ കണ്ടപ്പോളും പകുതി തമാശയും പകുതി കാര്യവുമായി 'ഇങ്ങനെയൊക്കെ നടന്നാല്‍ മതിയോ? ഒരു കുഞ്ഞികാലൊക്കെ .. ?"

"അയ്യോ, ഞാനിതെത്ര വട്ടം പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാ. നീ പ്രവചിച്ച പോലെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞെന്നു കരുതി എന്റെ തീരുമാനത്തില്‍ യാതൊരു മാറ്റവുമില്ല".

"ശരി, സമ്മതിച്ചു. പക്ഷേ ഇതങ്ങനെ സ്വയം തീരുമാനിക്കേണ്ട കാര്യമല്ലല്ലോ. ഇക്കാര്യത്തില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിപ്രായമെന്താ?"

"എന്താ സംശയം? എന്റെ അതേ അഭിപ്രായം തന്നെ! ഞങ്ങള്‍ കുറേ ഡിസ്കസ്‌ ചെയ്തു ഇതിനെപറ്റി. 'അച്ഛാ' എന്നൊക്കെ വിളിച്ചൊരു കുഞ്ഞീ വീട്ടില്‍ നടക്കണതൊന്നും ചിന്തിക്കാന്‍ കൂടി പറ്റണില്ലെന്നാ പറയുന്നേ. എന്തോരു ശല്യമാരിക്കും. നമുക്കിപ്പോഴുള്ള ഈ സ്വാതന്ത്ര്യമൊന്നും ഉണ്ടാവൂല്ലല്ലോ. മാത്രോമല്ല, എന്റെ സ്നേഹം പങ്കിട്ടുപോകുമത്രേ. എനിക്കു കുഞ്ഞിന്റെ കാര്യങ്ങള്‍ നോക്കികഴിഞ്ഞു സമയമുണ്ടായിട്ടു വേണ്ടേ? അതു ഞങ്ങള്‍ക്കു രണ്ടാള്‍ക്കും ചിന്തിക്കാന്‍ പറ്റുന്നതിലും… "

കഷ്ടം! എന്തേ ഈ കുട്ടി ഇങ്ങനെയായി പോയത്‌? ഞാനറിയുന്ന പട്ടത്തികളൊക്കെ 'അമ്മ' മനസ്സുള്ളവരാരുന്നല്ലോ. കലികാലം എന്നല്ലാതെന്തു പറയേണ്ടൂ.

പിന്നീടൊരിക്കല്‍ എന്റെ മകളുടെ ചില നല്ല ചിത്രങ്ങള്‍ ഞാന്‍ ഫോര്‍വേഡ്‌ ചെയ്തു. ഇതൊക്കെ കണ്ടിട്ടെങ്കിലും മനസ്സു മാറിയാലോ?

"ഓ… ചോ ച്വീറ്റ്‌..ചോ ക്യൂട്ട്‌. എന്തു രസാടാ അതിന്റെ ചിരിയൊക്കെ.. അമുലിന്റെയൊക്കെ പരസ്യത്തില്‍ കാണുന്ന വാവകളെ പോലെ.. എന്റെ വക ഒരു ചക്കരയുമ്മ കൊടുക്കണം കേട്ടോ. "

ഈശ്വരാ തന്ത്രം ഫലിച്ചോ ?

"ഇതുപോലൊന്നിനെ സ്വന്തമാക്കി അഭിമാനിക്കൂ ഡിയര്‍ ".

"പിന്നേ, വട്ടല്ലേ എനിക്ക്‌? വയറും ചുമന്ന്, ഛര്‍ദ്ദിച്ചു ഛര്‍ദ്ദിച്ചു വശംകെട്ട്‌, വണ്ണോം വച്ച്‌.. എല്ലാം കഴിഞ്ഞാലെങ്കിലും വയറൊന്നു ചുങ്ങുമോ ? നെറയെ സ്ട്രെച്ച്മാര്‍ക്സുമായിട്ടു …ഒരു സാരിയുടുക്കാന്‍ പറ്റുമോ വൃത്തിയായിട്ട്‌ ? ഒരു നല്ല പാന്റ്സും ടോപ്പുമിട്ടാല്‍ ഭംഗിയുണ്ടോ ? ഒരു വണ്ടി വയറും വച്ച്‌.
ഒക്കെ പോരാഞ്ഞെവിടെയെങ്കിലുമൊന്നു വേഗമൊരുങ്ങി ഇറങ്ങി പോകാന്‍ പറ്റുമോ? കുഞ്ഞിനെ കുളിപ്പിച്ചൊരുക്കിയിറക്കി.. നിനക്കു പറ്റിയ അബദ്ധം എനിക്കു പറ്റില്ല മോളേ…"

കുറേ നാളുകള്‍ക്കു ശേഷം കഴിഞ്ഞ ദിവസം വിളിച്ചപ്പോള്‍…
"ഒരു വിശേഷമുണ്ട്‌. ഞാന്‍ പ്രഗ്നന്റാണ്‌ ".

'ഉവ്വോ. സന്തോഷ വാര്‍ത്തയാണല്ലോ. എന്തു പറ്റി തീരുമാനമൊക്കെ മാറ്റിയേക്കാമെന്നു വച്ചത്‌ ?"

"എല്ലാ പ്രികോഷന്‍സുമെടുത്തിട്ടുണ്ടാരുന്നെടാ.. എന്നിട്ടും.. ഞാന്‍ സ്യൂ ചെയ്യാന്‍ പോവാണ്‌".

ഈശ്വരാ. നാട്ടിലുള്ള മനുഷ്യരും ഒന്നു പറഞ്ഞു രണ്ടാം വാക്കിനു സ്യൂ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയോ?

"ആര്‍ക്കെതിരേ?"

"ഞാന്‍ കഴിച്ചിരുന്ന കൊണ്ട്രാസെപ്റ്റിവ്‌ റ്റാബ്ലറ്റിന്റെ ഫാര്‍മസ്യൂട്ടിക്കല്‍ കമ്പനിക്കെതിരേ.."

ഇതു ദൈവം ചതിച്ച ചതിയാണ്‌. ദൈവത്തിനെതിരേയുള്ള കേസുകള്‍ എടുക്കുന്ന കോടതിയെവിടെയെങ്കിലുമുണ്ടോ ആവോ?

"അതെന്തോ വെണമെങ്കില്‍ ചെയ്യൂ.. കുഞ്ഞിന്റെ കാര്യത്തിലെന്തു തീരുമാനിച്ചു?"

"എന്തു തീരുമാനിക്കാന്‍? ഞങ്ങളറിഞ്ഞപ്പോ തന്നെ 3 മാസമായി. പണ്ടുമെനിക്കു 'മാസം തോറുമുള്ള ശല്യം' ചെലപ്പോ ഒക്കെ ഒന്നിടവിട്ടൊക്കെയല്ലേ വരാറുണ്ടാരുന്നുള്ളൂ? ഇങ്ങനെയൊരു പോസ്സിബിലിറ്റിയെ പറ്റി ചിന്തിക്കയേ ചെയ്യാതിരുന്നതു കൊണ്ടു..ഇനിയിപ്പോ ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ പറ്റില്ലെന്നാ ഡോക്ടര്‍ പറയണേ."

"വേണ്ടാ, ഒന്നും ചെയ്യണ്ടാ. ഇനിയങ്ങോട്ടു മനസ്സില്‍ നല്ലതു മാത്രം ചിന്തിക്കൂ. കുഞ്ഞിനെ അക്സപ്റ്റ്‌ ചെയ്യാന്‍ മനസ്സു കൊണ്ടു പ്രിപ്പയര്‍ ചെയ്യൂ. കുഞ്ഞുവാവയോടൊരുപാടു സംസാരിക്കണം കേട്ടോ. 'അണ്‍വാണ്ടഡ്‌' എന്നുള്ള ആ തോന്നല്‍ മാറ്റിയെടുക്കന്‍, 'അമ്മ ലവ്യൂ' എന്നെപ്പോളും പറയ…."

അവിടെ ഫോണ്‍ 'ടപ്പോ' ന്നു വക്കുന്ന സ്വരം ഞാന്‍ കേട്ടു.

എന്റെ മനസ്സസ്വസ്ഥമാണിപ്പോള്‍.

മക്കള്‍ ആദ്യം ജനിക്കേണ്ടതു മനസ്സിലല്ലേ? മനസ്സില്‍ ജനിക്കുന്ന മക്കളല്ലേ പിന്നീട് ഉദരത്തില്‍കിടന്നു പൂര്‍ണ രൂപം പ്രാപിക്കേണ്ടത്‌?

അമ്മയുടെ ഹൃദയത്തില്‍ നിന്ന്‌ ഉദരത്തിലേക്കു മാറിയെങ്കിലും പത്തു മാസവും അച്ഛന്റെ ഹൃദയത്തിലല്ലേ കുഞ്ഞു വളര്‍ന്നു വലുതാകേണ്ടത്‌? അമ്മയുടേയോ അച്ഛന്റേയോ ഹൃദയത്തില്‍ ജനിക്കാതെ, വെറുതെ വയറ്റില്‍ മാത്രം പൊട്ടിമുളച്ച ഈ കുഞ്ഞ്‌.. അവന്റെ ഭാവി എന്താകും?

പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാന്‍ മാ‍ത്രമല്ലേ എനിക്കാവൂ. നല്ലതു വരട്ടെ.

കമന്റടി മാര്‍ച്ച് 24, 2006

Posted by മന്‍‌ജിത് കൈനിക്കര in പ്രതികരണങ്ങള്‍, മന്‍‌ജിത്.
1 comment so far

ബ്ലോഗ് സ്പേസിലെ കമന്റടി ഞാന്‍ ശരിക്ക് ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ട്. എഴുത്തിനൊപ്പം  വികസിക്കുന്ന സംവാദ നൂലുകളാണല്ലോ ബ്ലോഗെഴുത്തിന്റെ പ്രത്യേകത. പലരുടെയും ആശയങ്ങള്‍ക്കും അഭിപ്രായങ്ങള്‍ക്കും ചുവടു പിടിച്ച് ഞാന്‍ ഇടപെട്ട സംവാദങ്ങള്‍ ഒന്നു കോര്‍ത്തിണക്കുകയാണിവിടെ. കൊള്ളാം, നന്നായി, തകര്‍പ്പന്‍ എന്നിങ്ങനെയുള്ള എളുപ്പവാക്കുകളേക്കാള്‍ പോസ്റ്റിന്റെ ആത്മാവുള്‍ക്കൊണ്ടു നടത്തിയ ചര്‍ച്ചകളാണ് ഏറെ പ്രസക്തമായി തോന്നുന്നത്. ഒക്കെ വീണ്ടുമിരുന്നു വായിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു രസം, പിന്നെയൊരു ചിന്ത- എന്നെപ്പോലൊരു മണ്ടന്‍ വേറെയാരുണ്ട്. “Man is everything but arguement proof”  എന്ന  Robert Lyndന്റെ വാദം എവിടെയോ തെറ്റുന്നതും ഞാനറിയുന്നുണ്ട്.

 

:കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടികളുടെ നയവ്യതിയാനങ്ങളെപ്പറ്റി ബെന്നി എഴുതിയ ലേഖനം ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. വികസന തല്‍‌പരര്‍ എന്ന പട്ടം നെറ്റിയില്‍ പതിക്കാന്‍ ഇന്ത്യയിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഇടതുപക്ഷം നടത്തുന്ന ശ്രമങ്ങളെ വിലയിരുത്തുകയാണു ബെന്നി. പ്രസ്തുത ലേഖനത്തില്‍ ഞാന്‍ നടത്തിയ ഇടപെടലുകള്‍.

ബെന്നീ, മധ്യവര്‍ഗ പ്രീണനംകൊണ്ടു മാത്രം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടികള്‍ ലക്ഷ്യത്തെത്തുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല. വികസന തല്‍‌പരര്‍ എന്ന പേരു നേടാനുള്ള ശ്രമങ്ങളൊക്കെ തുടക്കത്തില്‍ കയ്യടി നേടിയേക്കാമെങ്കിലും പിന്നീട് ബാധ്യതയാവില്ലേ എന്നൊരു സംശയമെനിക്കുണ്ട്. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടികളുടെ നയങ്ങളെ വികസന വിരുദ്ധം എന്ന ഒറ്റവാക്കില്‍ നിര്‍വചിക്കാമെങ്കിലും വെണ്ണപ്പാളികളുടെയും മധ്യവര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെയും താല്പര്യങ്ങള്‍ക്കപ്പുറം തങ്ങളെ വിശ്വസിക്കുന്ന താഴേക്കിടയിലുള്ള ജനങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി(വോട്ടിനു വേണ്ടി) നടത്തിയ ഇടപെടലുകള്‍ എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കാനാണെനിക്കിഷ്ടം. വികസനമെന്നാല്‍ ഐ.ടി, ബി.ടി എന്നൊക്കെയാണല്ലോ നാട്ടിലെ നിര്‍വചനം. ഈ വികസനങ്ങളൊക്കെ കൊണ്ടുവന്നാലും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ എക്കാലത്തെയും ചാലക ശക്തിയായ തൊഴിലാളി-ദരിദ്ര ജനതകള്‍ അതനുഭവിക്കാന്‍ മാത്രം വളര്‍ന്നിട്ടില്ല എന്നതല്ലേ സത്യം. കോരന്റെ കഞ്ഞി ഇപ്പോഴും കുമ്പിളിലാകുമ്പോള്‍ ഈ വികസന കാഴ്ചപ്പാടിന് ആന്ധ്രായിലെ ചന്ദ്രബാബുവിന്റെ ഗതിവരാനും സാധ്യതയില്ലേ. ടിവി ഷോക‍ളുടെയും കോര്‍പറേറ്റ് സദ്യകളുടെയും സാധ്യതകള്‍ ആസ്വദിക്കുന്ന സീതാറാം യെച്ചൂരിയേപ്പോലൊരാള്‍ പാര്‍ട്ടിയുടെ സെക്രട്ടറി കസേരയില്‍ വരാനിനി അധികനാള്‍ വേണ്ട. അപ്പോള്‍ പാര്‍ട്ടിയുടെ വികസന സിദ്ധാന്തങ്ങള്‍ മധ്യവര്‍ഗ്ഗവും കടന്നങ്ങു പോകില്ലേ ബെന്നീ. ഞാന്‍ നേരത്തേ പറഞ്ഞപോലെ കേരളത്തിനും ബംഗാളിനുമപ്പുറം കസേരയിലിരിക്കാന്‍ പാര്‍ട്ടി വികസന തല്പരര്‍ മാത്രമായാല്‍ പോര. മതതല്പരരും ജാതിതല്പരരുമാവണം. ഇറാനു വേണ്ടിയുള്ള കണ്ണിരൊഴുക്കല്‍ തുടങ്ങിയ ന്യൂനപക്ഷ പ്രീണന നയങ്ങള്‍ കാണുമ്പോള്‍ പാര്‍ട്ടി മുസ്ലീം ലീഗിനെയും കേരളാ കോണ്‍ഗ്രസുകളെയും ഒക്കെ കടത്തിവെടട്ടി ആ വഴിക്കും വളരുകയാണെന്നു തോന്നണു. എത്ര പിളര്‍ന്നാലും ഉള്ളതിലും മികച്ചൊരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്-ഇടതു പക്ഷ പ്രസ്ഥാനം രൂപമെടുക്കാത്തതിനാല്‍ പാര്‍ട്ടിക്ക് കുറെക്കാലംകൂടി ഇങ്ങനെ നടക്കാം. തൊഴിലാളി താല്പര്യമെന്നു പറഞ്ഞു പോരാടിയ ചെറിയാച്ചന്‍ ഒരു സുപ്രഭാതത്തില്‍ ബിജെപിയുടെ കയ്യില്‍പ്പിടിച്ചതും പാര്‍ട്ടി പുറത്താക്കിയ ഉടനേ ഗൌരിയമ്മ കൃഷ്ണഭഗവാന്റെ അടുത്തേക്കോടിയതും സഖാവ് രാഘവന്‍ കോര്‍പറേറ്റ് രാഘവനായതും ഒക്കെ മാര്‍ക്സിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ ഭാഗ്യം.

:കുട്ടിക്കാലത്തെ ആഗ്രഹ രൂപീകരണത്തെപ്പറ്റി സന്തോഷ് എഴുതിയ ആരായിത്തീരണം എന്ന ലേഖനത്തില്‍ ഞാന്‍ നടത്തിയ ഇടപെടലുകള്‍. സന്തോഷിന്റെ പോസ്റ്റ് ഏറെ ചിന്തിപ്പിച്ചു.

സാറന്മാര്‍ എന്തു ചോദിച്ചാലും ചെറുപ്പത്തിലെ ആഗ്രഹങ്ങളോടു നമ്മള്‍ സത്യസന്ധത പുലര്‍ത്താറില്ല എന്നതാണു സത്യം. പൌലോ കൊയ്‌ലോയുടെ ആല്‍ക്കെമിസ്റ്റ് തുടക്കത്തില്‍ ഈ വഴി ചിന്തിക്കുന്നുണ്ട്. ചുറ്റുപാടുകള്‍ കല്‍‌പിച്ചു നല്‍കുന്ന ഇഷ്ടങ്ങളുടെ പുറകേ പോയി നമ്മളൊക്കെ ആരൊക്കെയോ ആയിത്തീരുന്നു. എന്റെ നാട്ടില്‍ ഒരുവനുണ്ട്. സഹോദരങ്ങള്‍ എന്‍‌ജിനീയര്‍, ശാസ്ത്രജ്ഞന്‍, ഡോക്ടര്‍ എന്നീ നിലകളില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുമ്പോഴും അവന്റെ ആഗ്രഹം ബസ് കണ്ടക്ടര്‍ ആവുക എന്നതായിരുന്നു. നാട്ടിലൂടെ പോവുന്ന പ്രൈവറ്റ് ബസുകളുടെ പുറകില്‍ ചെന്ന് തൊട്ടുനോക്കുക തുടങ്ങിയവയായിരുന്നു കക്ഷിയുടെ ബാല്യകാല വിനോദങ്ങള്‍. വളര്‍ന്നപ്പോള്‍(അഞ്ചടിയില്‍ താഴെയുള്ളതിനാല്‍ വളര്‍ന്നു എന്നു പറയാനാവില്ല) പല ബസുകാരുടെ അടുത്തെത്തിയിട്ടും ആരും പണി കൊടുത്തില്ല. ഒടുവില്‍ ഞങ്ങളുടെ നാട്ടുകാരനായ ബസു മുതലാളി തന്നെ അവനു പണി കൊടുത്തു. ആദ്യ ദിവസങ്ങളില്‍ ദീര്‍ഘദൂര യാത്രാ ബസില്‍ കണ്ടക്ടര്‍ പണി ചെയ്ത് ഛര്‍ദ്ദിച്ചു കിടന്നു. എന്നിട്ടും കക്ഷി തളര്‍ന്നില്ല. വല്ലപ്പോഴും നാട്ടിലെത്തുമ്പോള്‍ “ഇനിയാരാ ടിക്കറ്റെടുക്കാന്‍“ എന്ന ചോദ്യവുമായി ടിയാന്‍ മുന്നിലെത്തുമ്പോള്‍ എനിക്കദ്ദേഹത്തോടു വല്ലാത്ത ബഹുമാനം തോന്നും. ആഗ്രഹത്തിന്റെ ഗ്ലാമര്‍ നോക്കാതെ ജീവിതകാലം മുഴുവന്‍ അതിനെ പ്രണയിച്ചു സ്വന്തമാക്കിയ മഹാന്‍. ചിലപ്പോള്‍ തോന്നാറുണ്ട് പൊലീസാകാന്‍ ആഗ്രഹിക്കാതെ പൊലീസാകുന്ന പൊലീസുകാരും, രാഷ്ട്രീയക്കാരനാകാന്‍ ആഗ്രഹിക്കാതെ രാഷ്ട്രീയത്തിലിറങ്ങുന്ന നേതാക്കന്മാരും, സന്യാസികളാകാന്‍ ആഗ്രഹിക്കാതെ സന്യസിക്കുന്ന സന്യാസികളുമൊക്കെയല്ലേ സകല കുഴപ്പങ്ങള്‍ക്കും കാരണം. മറ്റു ചിലപ്പോള്‍ തോന്നാറുണ്ട്, മോഹങ്ങളുടെ ഭാരമില്ലാതെ കാറ്റിലലയുന്ന കരിയിലപോലെ എവിടെയെങ്കിലും ചെന്നു തങ്ങിനില്‍ക്കുന്നതാണേറെ സംതൃപ്തമെന്നും. ഏ ഏതാണോ ശരി? ഏതാണോ തെറ്റ്? . അല്ല ഇവിടെന്തിന് ശരി തെറ്റുകള്‍. അല്ലേ. സന്തോഷ് പോസ്റ്റ് കുറേ ചിന്തിപ്പിച്ചു. നന്ദി.

:ബുഷിന്റെ ഇന്ത്യാ സന്ദര്‍ശന സമയത്ത് ഇന്ത്യയിലുയരുന്ന പ്രതിഷേധങ്ങളുടെ ഒരു പ്രതീകാത്മക ചിത്രം തുളസിയുടെ ബ്ലോഗിലെത്തി. അവിടെ ഞാന്‍ എതിര്‍പ്പിന്റെ സ്വരങ്ങളുമായാണ് കടന്നെത്തിയത്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ദന്തഗോപുരങ്ങളില്‍ വസിക്കുന്നവന്‍ എന്ന ഒരു വിശേഷണവും അവിടെനിക്കു കിട്ടിയിരുന്നു. വീണ്ടും വായിക്കുമ്പോള്‍ ഏറെ ആസ്വദിക്കാനൊക്കുന്നുണ്ട്. ഇതു വായിച്ചു കഴിയുമ്പോള്‍ എന്നില്‍ ഒരു ജോസഫ് അഡിസണ്‍ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടോ എന്നെനിക്കു തോന്നിത്തുടങ്ങുന്നുണ്ട്. ഈ കമന്റടിക്കു ശേഷവും തുളസി എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ട കുറെയേറെമൂല്യങ്ങള്‍ കോരിയിട്ടു തരുന്ന ബ്ലോഗനായിത്തുടരുന്നു എന്നറിയുമ്പോള്‍ ഈ ഇടപെടലിനെ ഞാന്‍ സ്വയം ന്യായീകരിക്കുന്നു.

ഈ എതിര്‍പ്പില്‍ അത്ര കാര്യമുണ്ടോ?. ക്രിയാത്മകമായി ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാത്തവരുടെ പോസ്റ്ററൊട്ടിക്കല്‍. അതിനപ്പുറം ഇതിലെന്ത്?. ബുഷിനെ എതിര്‍ക്കേണ്ടതെങ്ങനെ എന്നറിയാന്‍ ഈ മാക്സിസം ലെനിസം കാര്‍ ചാവസിനെ അറിയട്ടെ. ബുഷിനും കൂട്ടര്‍ക്കും തിരിഞ്ഞു നോക്കാന്‍ നേരമില്ലാത്ത അമേരിക്കയിലെ പാവങ്ങള്‍ക്ക് തണുപ്പുകാലത്ത് ഹീറ്റിങ് ഓയില്‍ കുറഞ്ഞനിരക്കില്‍ വിതരണം ചെയ്യുന്നത് ബുഷിന്റെ പ്രധാന വിമര്‍ശകനായ ചാവെസാണ്. ചാവെസിനു നന്ദി എന്ന പോസ്റ്ററും പിടിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന ഡെലാവെയര്‍ നിവാസികളുടെ ദൃശ്യം കണ്ടപ്പോള്‍ ചാവെസിന്റെ ക്രിയാത്മകതയ്ക്കു മുന്നില്‍ ഞാന്‍ കുമ്പിട്ടു പോയി. നേരെ മറിച്ച് കേരളത്തില്‍ സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധര്‍ എന്നു പറഞ്ഞു നടക്കുന്നവരോട് എനിക്കൊരിക്കലും ആരാധന തോന്നിയിട്ടില്ല, തോന്നില്ല. സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധത(ഈ വാക്ക് ശരിയാണോ സംശയം) ഇവര്‍ക്ക് ഒരു തൊഴില്‍ മാത്രമാണ്. അതു ജനങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിയുന്നുമുണ്ട്. തുളസിയുടെ മറ്റൊരു ഇഷ്ടവിഷയം കോള സമരമാണല്ലോ. അതിനെയും തെല്ലവജ്ഞയോടെ നോക്കാനേ എനിക്കു കഴിയൂ. മുന്നില്‍ നിക്കുന്നത് മയിലമ്മയൊക്കെയാണെങ്കിലും(പാവങ്ങള്‍!) തിരുവന്തോരത്തെ അജയന്‍ മുതല്‍ ഡല്‍ഹിയിലെ ക്ലോഡ് അല്‍‌വാരിസ് വരെയുള്ള സാമ്രജ്യത്വ വിരുദ്ധ പ്രഫഷണലുകളുടെ പാവകളിയല്ലയോ അതൊക്കെ. കുറേനേരത്തെക്ക് ഒരു സാമ്രജ്യത്വ ചാരനായതില്‍ മാപ്പ്!

2 തുളസീ, കോളാ സമരം ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടില്ലെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ സത്യമാവില്ല. കണ്ടിട്ടുണ്ട്. മയിലമ്മയെപ്പറ്റി കുറേ സ്റ്റോറികള്‍ അടിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. പക്ഷേ സമരപന്തലിലും പരിസരത്തും കണ്ട പലതും ഞാന്‍ എഴുതിയിട്ടില്ല. കാരണം പലതാണ്. ഒന്ന്. ഇതു കുറേപ്പേരുടെ വയറ്റിപ്പിഴപ്പാണ്. മറ്റൊന്ന് വെറുതേ ഉള്ളതെഴുതി കോളയുടെ കൈക്കൂലി വാങ്ങിയെന്നോ മറ്റോ കേള്‍ക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ നല്ലത് മയിലമ്മയെക്കുറിച്ചെഴുതി ചുമ്മാ ഹീറോ ചമയുകയല്ലേ. താങ്കള്‍ പറഞ്ഞ ജല ചൂഷണം. വായുവില്‍ നിന്നും കോളയുണ്ടാക്കാനുള്ള വിദ്യ കണ്ടെത്തുംവരെ അവരോടു ക്ഷമിക്കൂന്നേ. ചൂഷണത്തിന്റെ കണക്കാണെങ്കില്‍ കോക്കകോള ഫാക്ടറി ഒരു ദിവസം എടുക്കുന്നതിന്റെ നാലിരട്ടി വെള്ളം പാലക്കാട്ടെ തന്നെ മലബാര്‍ സിമന്റ്സ് എടുക്കുന്നുണ്ട്. ഇങ്ങുമാറി ഏലൂരില്‍ മറ്റു പല ഫാക്ടറികളും ഏടുക്കുന്നുണ്ട്. തള്ളുന്ന വിഷത്തിന്റെ കണക്ക് പിന്നെ പറയാനുണ്ടോ. അപ്പോ പിന്നെ അവിടെയൊന്നുമെന്താ സമരമില്ലാത്തത്?. അപ്പോ കോളക്കാരുടെ അവശിഷ്ടത്തില്‍ വിഷം കണ്ടെത്തിയ കഥ. വിജയന്റെ ധര്‍മ്മപുരാണത്തിന്റെ തുടക്കം ഓര്‍മ്മവരുന്നു. പ്രജാപതിയുടെ മലത്തില്‍ വിരകളന്വേഷിക്കുന്നവര്‍ തൊട്ടപ്പുറത്തെ പയ്യന്റെ മലത്തില്‍ നിന്നെങ്കിലും അതു കണ്ടെത്തി കൊണ്ടുവരും. സുനീതക്കുട്ടിയോ മറ്റ് പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണ-സാമ്രാജ്യത്ത വിരുദ്ധ പ്രഫഷണലുകളോ കോളക്കാരുടെ മലമെടുത്തു പരിശോധിച്ച് വിഷമല്ലാതെ അമൃത് കണ്ടെത്തി വരും എന്നെനിക്കൊരു പ്രതീക്ഷയുമില്ല. ഏതായാലും ഒരു പത്രക്കാരനെന്ന നിലയില്‍ കോള സമരത്തിന്റെ ചില ഗുണ ഫലങ്ങള്‍ അനുഭവിച്ചവനാണിവന്‍. എന്തോരം കിടിലന്‍ സ്റ്റോറികളാ!. ചിലതൊക്കെ രാവിലെ നടന്ന് ഇങ്ങോട്ടെത്തുമായിരുന്നു. കോളക്കുപ്പിയില്‍ ബ്ലേഡ്, കോളക്കുപ്പിയില്‍ പഴുതാര, കോളക്കുപ്പിയില്‍ അണ്ഡകഡാഹം മുഴുവനും … അങ്ങനെ എന്തെല്ലാം സ്ടോറികള്‍!. സാമാന്യ ജനത്തിന്റെ ഭാവനാസമ്പത്ത് എത്രത്തോളമാണെന്ന് അന്നറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞു. കോളാസമരം കുറച്ചുനാള്‍ക്കൂടി തുടരട്ടേ എന്നാണ് എന്റെ ആഗ്രഹം. പെരുമാട്ടി പ്രദേശത്തെ കുറേ പാവങ്ങള്‍ക്ക് ജീവിക്കാനൊരു തുകകിട്ടും. ഇങ്ങുമാറി പാലക്കാട് കലക്ടറാപ്പീസിന്റെ മുന്നില്‍ ഞങ്ങളുടെ തൊഴില്‍പ്പോയി എന്നു പറഞ്ഞു സമരം ചെയ്യുന്നവര്‍ക്ക് കോളക്കാരുടെ മണിയും കിട്ടും. വാര്‍ത്ത തേടി അലഞ്ഞു തിരിയുന്ന പത്രക്കാര്‍ക്ക് വയറു നിറയെ കിട്ടും. എങ്ങനെ നോക്കിയാലും ലാഭമേയുള്ളു ഈ കോള ഫാക്ടറികൊണ്ടും സമരംകൊണ്ടും. ഞാനിന്നുവരെ കോള കുടിച്ചിട്ടില്ല. എന്നാല്‍ പല കോളാ സമരക്കാരും അതു മാട്ടുന്നത് നേരിട്ടു കണ്ടിട്ടുണ്ട്.

:തമിഴ്, മലയാളം എഴുത്തുകാരെ താരതമ്യം ചെയ്ത് രാത്രിഞ്ചരന്‍ എഴുതിയ ലേഖനത്തില്‍ നടത്തിയ ഇടപെടലാണു മറ്റൊന്ന്. ഏതാനും നല്ല തമിഴ് സാഹിത്യകൃതികള്‍ വായിച്ചതിന്റെ ഹാങ്ങോവറില്‍ നടത്തിയ പ്രതികരണമായിരുന്നു അത്. സംവാദമങ്ങനെ വികസിച്ച് കൂടുതല്‍ ഇടപെടലുകള്‍ വന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ എന്നെത്തന്നെ നിര്‍വചിച്ചതിങ്ങനെ – വെറുമൊരു പുഴു.

രാത്രി, വിറ്റഴിയുന്ന പ്രതികളുടെ കണക്കുനോക്കി സാഹിത്യന്‍റെ മേന്മയളക്കുന്നത്‌ സാഹസമല്ലേ. ആകെ അഞ്ഞൂറു വായനക്കാരേ ഉള്ളുവെങ്കിലും തമിഴ്‌ എഴുത്തുകാര്‍ ഇത്രയൊക്കെ ചെയ്യുന്നുണ്ടല്ലോ. ഇവിടെ നമ്മള്‍ 3000 പ്രതികള്‍ വാങ്ങിക്കൂട്ടിയിട്ടും മേന്മയേറിയതൊന്നും കുറേനാളായി കിട്ടുന്നില്ല. ഖസാക്ക്‌ വേറിട്ടതുതന്നെ. പക്ഷേ പിന്നീടു വന്നവരെല്ലാം ഖസാക്കിന്‍റെ മുറ്റത്തും പുറമ്പോക്കിലുമൊക്കെ നിന്നു കറങ്ങുകയല്ലേ?. എന്‍റെ ചെറിയ വായനക്കിടയില്‍ ഖസാക്കിയന്‍ ശൈലിവിട്ടു നടന്ന 2 നോവലുകളേ ആകെ കണ്ടെത്തിയുള്ളു. വി ജെ ജയിംസിന്‍റെ ‘ചോരശാസ്ത്രവും’ ടി ഡി രാമകൃഷ്ണന്റെ ‘ആല്‍ഫ’യും. എന്‍റെ ചെറിയ സംശയം ഇതാണ്‌. ചാരുനിവേദിതയുടെ ‘സീറോ ഡിഗ്രി’ പോലൊന്ന് മലയാളത്തില്‍ പിറക്കാന്‍ എത്രനാള്‍ കാത്തിരിക്കണം.?

2 പെരിങ്ങോടന്‍, ശൈലിയോ മൌലികതയോ മുഖ്യമെന്നു ചോദിച്ചാല്‍ മൌലികത തന്നെ. അതിലാര്‍ക്കും സംശയമുണ്ടന്നു തോന്നുന്നില്ല. മൌലികതയ്ക്കടിസ്ഥാനം ചിന്തയാണു താനും. ഈ അളവുകോലില്‍ നിന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ ആയുസിന്‍റെ പുസ്തകത്തിന്‌ ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥാനമുണ്ട്‌. പക്ഷേ, ലന്തന്‍ബത്തേരിയുടെ മൌലികത, അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ചെറുകഥകളോടുള്ള അടുപ്പവും ആരാധനയും നിലനിര്‍ത്തിക്കൊണ്ടു പറയട്ടെ, പ്രിയദര്‍ശന്‍ സിനിമകളുടെ മൌലികതയ്ക്കു തുല്യമാണ്‌.(പോഞ്ഞിക്കര റാഫിയുടെ ഓരാ പ്രോനോബിസ്‌ വായിക്കുക). ഖസാക്കിനുശേഷം മലയാളത്തില്‍ മൌലിക കൃതികളൊന്നും പിറന്നില്ല എന്നു പറയുന്നതും വിഢിത്തം തന്നെ. ഞാനങ്ങനെ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടുമില്ല. പക്ഷേ കാതലായ പ്രശ്നം മറ്റൊന്നാണ്‌. മലയാളി, എഴുത്തുകാരും വായനക്കാരും, ചിന്തയേക്കാള്‍ ക്രാഫ്റ്റിന്‌ പ്രാധാന്യം നല്‍കിയില്ലേ എന്നു സംശയിക്കുന്നവനാണ്‌ ഞാന്‍. അങ്ങനെനോക്കുമ്പോള്‍ ഖസാക്കിന്‍റെ ക്രാഫ്റ്റും അതിനൊപ്പം ചിന്തയും പിന്തുടരാന്‍ ആളുണ്ടായതില്‍ അല്‍ഭുതം വേണ്ട. വിജയന്‍റെ തന്നെ ധര്‍മ്മപുരാണത്തിന്‌ പിന്തുടര്‍ച്ചക്കാരില്ലാതെ വന്നതിനും വേറേ കാരണം തിരയേണ്ട. ക്രാഫ്റ്റിനൊപ്പം സഞ്ചരിക്കാന്‍ എളുപ്പമാണെന്നാണ്‌ എന്‍റെ പക്ഷം. പക്ഷേ, ഉയര്‍ന്ന ചിന്തയ്ക്കൊപ്പം നടക്കുക, അതല്‍പ്പം പിടിപ്പതു പണിയാണ്‌. വി. കെ. എന്‍. കൃതികള്‍ അധികം വായിക്കപ്പെടാത്തതിനും അനുകരിക്കപ്പെടാത്തതിനും കാരണം മറ്റെന്താണ്‌?

(തുടരും)

ലാല്‍ സലാം വി.എസ്. മാര്‍ച്ച് 18, 2006

Posted by മന്‍‌ജിത് കൈനിക്കര in Uncategorized.
11 comments

സഖാവ് വി. എസിനോട് എനിക്കെന്നും ആരാധനയാണ്. അതിനല്‍‌പം പോലും കുറവുവന്നിട്ടില്ല. എവിടെയോ ഒരു കസേരകണ്ടു പനിക്കാതെ ജനസേവനത്തിനിറങ്ങി നടന്ന് ഒന്നുമില്ലാതെ കടന്നുപോയ ഒരു വല്യപ്പന്റെ കൊച്ചുമകന്‍ വി എസിനോടെങ്കിലും ചേര്‍ന്നു നില്‍ക്കണം; അതാണല്ലോ കാവ്യനീതി.

പക്ഷേ ഞാനീ ചേര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്നത് വരുന്ന നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ സി.പി.എം സ്ഥാനാര്‍ഥിപട്ടികയില്‍ സഖാവ് അച്യുതാനന്ദനു സ്ഥാനമില്ല എന്ന വാര്‍ത്ത കേട്ടിട്ടുമല്ല. ഉള്ളിന്റെയുള്ളില്‍ എന്തായിരുന്നാലും മറ്റുള്ളവരുടെ യാതൊരു പ്രേരണയുമില്ലാതെ അദ്ദേഹം നടത്തിയ ജനകീയ ഇടപെടലുകളെയോര്‍ത്താണ് ഞാനദ്ദേഹത്തെ നമിക്കുന്നത്.

സാധാരണക്കാരന്റെ കണ്ണാടിയിലൂടെ നോക്കുമ്പോള്‍ കേരളത്തില്‍ ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ജനപക്ഷത്തു നിന്നു സംസാരിച്ച ഒരേയൊരു രാഷ്ട്രീ‍യ നേതാവേയുള്ളു. അതു വി.എസ്.അച്യുതാനന്ദനാണ്.

മലമ്പുഴ ഡാമില്‍ അടിഞ്ഞുകൂടുന്ന ചെളിമണല്‍ വാരാനെന്ന പേരില്‍ ഡാമിലേക്കുവരുന്ന പുഴകളിലെ മണല്‍‌വരെ കടത്തുന്ന പകല്‍‌ക്കൊള്ള കണ്ടപ്പോള്‍, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആശയങ്ങളോടു പലപ്പോഴും സമരംചെയ്യുന്ന ഒരു സ്ഥാപനത്തില്‍ ജോലിചെയ്യുമ്പോഴും, ഞാന്‍ വിളിച്ചത് വി. എസിനെയാണ്. ചുറുചുറുക്കുള്ള ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍ കലക്ടര്‍ പോലും മൂക്കിനുതാഴെ കവ-കൂട്ടുകല്‍ പ്രദേശത്തു നടന്ന ആ മണല്‍ക്കൊള്ള കാണാനെത്തിയത് എണ്‍‌പതു കഴിഞ്ഞ വി.എസ്. മലകയറി വന്ന ശേഷമാണ്.

കേരളത്തിന്റെ മുക്കിലും മൂലയിലും ഇതുപോലെ ഒരുപാട് ജനകീയ പ്രശ്നങ്ങള്‍ വി.എസ്. മൂലം ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. മുഖ്യധാരാ മാധ്യമങ്ങളും വെള്ളക്കോളര്‍ വര്‍ഗങ്ങളും പലപ്പോഴും അവയെ വികസനവിരുദ്ധ ഇടപെടലുകള്‍ എന്നു വിളിച്ച് പുച്ഛിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.

ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും മുഖ്യമന്ത്രിക്കസേരയെന്ന കനകസിംഹാസനം സ്വപ്നംകണ്ടാണ് സഖാവ് വി.എസ്. ഈ ജനകീയ ഇടപെടലുകള്‍ നടത്തിയതെന്നു കരുതാന്‍ എനിക്കാവുന്നില്ല. തീയില്‍ കരുത്ത ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റിന്റെ സ്വാഭാവിക പ്രതികരണങ്ങളായേ എനിക്കതിനേ കാണാനൊത്തിട്ടുള്ളൂ.

എന്നാല്‍ നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ സീറ്റ് നിഷേധിക്കപ്പെട്ട അച്യുതാനന്ദന്റെ പേരില്‍ കേരളത്തില്‍ അങ്ങോളമിങ്ങോളമൊഴുകുന്ന മുതലക്കണ്ണീരിന്റെ ഉപ്പുരസം എന്റെ മനമ്പിരട്ടുന്നുണ്ട്. വി.എസിന്റെ ഇടപെടലുകളെ വികസനവിരുദ്ധമെന്നു വിശേഷിപ്പിച്ച മാധ്യമങ്ങള്‍ പോലും ഇപ്പോള്‍ പറയുന്നത് ഈ ഇടപെടലുകളൊക്കെ നടത്തിയ വി.എസ്സായിരുന്നു കേരളത്തിന്റെ അടുത്ത മുഖ്യമന്ത്രിയാകേണ്ടിയിരുന്നത് എന്നാണ്.

കൊയ്യുന്ന വയലെല്ലാം തങ്ങളുടേതാക്കാമെന്ന സ്വപ്നത്തിനു ചുറ്റും പണിയെടുത്ത കര്‍ഷകത്തൊഴിലാളികളുടെ കൊയ്ത്തുപാട്ടിനൊപ്പം പ്രസംഗിച്ചു വളര്‍ന്നവനാണു അച്യുതാനന്ദന്‍. അതുകൊണ്ടാവാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംസാരശൈലിയില്‍ ഇത്രയും നീട്ടലും കുറുക്കലുമൊക്കെ. എന്നാല്‍ ആ ശൈലിയെ സിനിമാലയിലും കോമിക്കോളയിലും മിമിക്സ് തട്ടുകടകളിലും വിളമ്പി അങ്ങോരെ അച്ചുമാമന്‍ എന്ന ജനകീയ കോമഡിരൂപമാക്കി ഉയര്‍ത്തിയവര്‍പോലും ഈ കണ്ണീരൊഴുക്കില്‍ അവരുടേതായ ഒഴിക്കല്‍ നടത്തുന്നതു കാണുമ്പോള്‍ ചിരിക്കുകയല്ലാതെ എന്താ ചെയ്യുക.

മാധ്യമ വിശാരദന്മര്‍ നടത്തുന്ന ചില സ്വയമ്പന്‍ നിരീക്ഷണങ്ങള്‍ ഇത്തരുണത്തില്‍ ശ്രദ്ധേയമാണ്. മാര്‍ക്സിറ്റു പാര്‍ട്ടിയിലെ പണാധിപത്യത്തിനെതിരേ വി.എസ്. പടനയിച്ചതുമൂലം അദ്ദേഹത്തിനു സീറ്റു നിഷേധിച്ചുപോലും.

ഇത്തരം നിരീക്ഷണത്തില്‍ നിന്നു മനസിലാകുന്നത് മാര്‍ക്സിസ്റ്റു പാര്‍ട്ടിയിലെ പണാധിപന്മാര്‍ എന്നു പറയുന്നത് പിണറായി വിജയന്‍, കോടിയേരി ബാലകൃഷ്ണന്‍, തോമസ് ഐസക്, എം.എ.ബേബി, എന്നിവരെയൊക്കെയാണ്. ഏറെക്കുറെ, അല്ല പൂര്‍ണ്ണമായും ശരിയാണ്. പണാധിപത്യത്തിനെതിരെ പടനയിക്കുന്നത് വി.എസ് ആണ്. അതും പൂര്‍ണ്ണമായും ശരിതന്നെ.

പക്ഷേ ഇപ്പറഞ്ഞ രണ്ടാം ചേരിയുടെ ചില പടനായകന്മാരെ കാണുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസില്‍ ചില സംശയങ്ങളുണ്ട്. അവരില്‍ ചില പേരുകളാണ് എന്റെ സംശയങ്ങള്‍ ബലപ്പെടുത്തുന്നത്. പത്തിരുപതുകൊല്ലം തെരുവില്‍ സമരം ചെയ്തതിന്റെ കേടുകളും കടപ്പാടുകളും രണ്ടുമൂന്നര വര്‍ഷം മന്ത്രിക്കസേരയിലിരുന്ന് ചെയ്തനുഭവിച്ചാസ്വദിച്ചു തീര്‍ത്ത എസ് ശര്‍മ്മയെന്ന പഴയ ഡിഫി, നവമാര്‍ക്സിസമെന്നാല്‍ ഇക്കണോമിക്സ് ടൈംസ് കൈകള്‍ക്കിടയില്‍ തിരുകലാണെന്നു ധരിക്കുന്ന, ജീവനക്കാരുടെ സ്വയം വിരമിക്കല്‍ പദ്ധതിക്കെതിരേ സമരം നയിച്ച്, അതേ കൈകൊണ്ട് വി.ആര്‍.എസ്. വകുപ്പില്‍ നാലഞ്ചുലക്ഷം എണ്ണിവാങ്ങി, എം.പിയാകാന്‍ പോയ കെ. ചന്ദ്രന്‍‌പിള്ള, എന്നിങ്ങനെയുള്ളവരാണ് ഇപ്പറഞ്ഞ വി.എസ്. ചേരിയെ നയിക്കുന്നതെങ്കില്‍ വി.എസ്മാനിയക്ക് എവിടെയോ പിഴയ്ക്കുന്നുണ്ടെന്നു നിശ്ചയം.

ഈ സഖാക്കളെവച്ചാണ് വി.എസ്. ആശയ സമരം നടത്തുന്നതെങ്കില്‍ അതിനെ കേവലം ആമാശയ സമരം എന്നു വിളിക്കുകയാവും നല്ലത്. അങ്ങനെ ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍ പിണറായി പക്ഷത്തുള്ളവരും വി.എസ്. പക്ഷത്തുള്ളവരും തമ്മിലുള്ള ഏകവ്യത്യാസം വി.എസ്. അച്യുതാനന്ദന്റെ രാഷ്ട്രീയ ജീവിതമാണ്. ആ ജീവിതത്തെ മുന്‍‌നിര്‍ത്തി പാര്‍ട്ടിയിലും ജീവിതത്തിലും എന്തെങ്കിലും ചിലതു നേടാനുള്ള ചിലരുടെ ഗൂഢോദ്ദേശം മാത്രമാണ് വി.എസ്. അനുകൂല ഹിസ്റ്റീരിയായുടെ ചാലകശക്തിയെന്നു പെട്ടെന്നു വായിച്ചെടുക്കാം.

അതീവ രഹസ്യമായ പാര്‍ട്ടി വിശേഷങ്ങള്‍ ക്രിക്കറ്റിലെ കമന്ററേറ്ററേപ്പോലെ മനോരമയിലെ സുജിത് നായരെയും മംഗളത്തിലെ രാമചന്ദ്രനെയും മറ്റും വിളിച്ചറിയിക്കുന്ന സഖാക്കന്മാരുടെ മനസിലിരുപ്പ് മറ്റെന്താണ്.

കേരളത്തിലിപ്പോള്‍ പത്രത്തില്‍ പേരു വരണമെങ്കില്‍ വി.എസിനുവേണ്ടി ഒരു തുള്ളി കണ്ണീര്‍ പൊഴിച്ചാല്‍ മതിയെന്നായിട്ടുണ്ട്.

സഖാവ് വി.എസ്. ഞാന്‍ താങ്കള്‍ക്കുവേണ്ടി ചിരിക്കുകയാണ്. താങ്കള്‍ മത്സരിക്കരുതെന്നും ഒരിക്കലും മുഖ്യമന്ത്രിയാകരുതെന്നും ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു പാവം മലയാളിയാണു ഞാന്‍. എന്റെ നാട്ടിലെ പുഴകളും, മരങ്ങളും, കായലുകളും, നെല്‍‌വയലുകളും കുറച്ചു നാള്‍ക്കൂടിയെങ്കിലും നിലനില്‍ക്കണമെങ്കില്‍ താങ്കള്‍ മുഖ്യമന്ത്രിയാകാതിരുന്നേപറ്റൂ.

രായിരനെല്ലൂര്‍ മലമുകളിലേക്ക് കല്ലുരുട്ടിക്കയറ്റി അതേപോലെ തിരിച്ചറിക്കിയ ആ വിശുദ്ധ ഭ്രാന്തനെ ഓര്‍ക്കുക. എന്നിട്ട് മുഖ്യമന്ത്രിക്കസേര അധികാര പര്‍വ്വതങ്ങളിലേക്ക് വലിച്ചുകയറ്റി താങ്കള്‍ത്തന്നെ പുച്ഛത്തോടെ താഴേക്കിടുക. എന്നിട്ടു ചിരിക്കുക. മെല്ലെ നീട്ടിക്കുറുക്കി സഖാവിന്റെ അതേ താളലയത്തിലൊരു ചിരി. താങ്കളുടെ ആ ചിരിക്ക് എന്റെ വോട്ട്. ലാല്‍ സലാം.

പേരുകളെക്കുറിച്ചല്പം മാര്‍ച്ച് 14, 2006

Posted by മന്‍‌ജിത് കൈനിക്കര in Uncategorized.
18 comments

ഇതു ചേര്‍ത്തുവായിക്കുക

പേരില്‍‌നിന്നും നാടൂഹിച്ചെടുക്കുക ഇടയ്ക്കെന്റെ കൌതുകമായിരുന്നു.

പേരിനൊപ്പം ഒരു ഡേവിസോ ലോനപ്പനോ ഫ്രാന്‍‌സിയോ ഉണ്ടെങ്കില്‍ ഉറപ്പിച്ചോളൂ ഓന്‍ തൃശൂര്‍ ചുറ്റുവട്ടത്തുള്ളവനാ. കുഞ്ഞിക്കണ്ണനാണെങ്കില്‍(ആരും ചൊറിച്ചുമല്ലേണ്ട) ഒന്നു ചോദിച്ചുറപ്പിച്ചോളൂ, അവന്‍ മിക്കവാറും കണ്ണൂര്‍‌കാരന്‍.

മുന്നിലോ പിന്നിലോ ലൂക്കോസ് ഉണ്ടെങ്കില്‍ ഓന്‍ മിക്കവാറും കോട്ടയം ജില്ലയിലെ അതിരമ്പുഴക്കാരനാകും. ലൂക്കാ സുവിശേഷകന്‍ ക്രിസ്ത്യാനികള്‍ക്കെല്ലാം വേണ്ടപ്പെട്ടവനാ. എന്നാലും ഈ അതിരമ്പുഴക്കാര്‍ക്ക് മൂപ്പരോടിത്ര മമതയെന്താണാവോ അറിയില്ല.

പേരിനൊപ്പം ഒരു കുട്ടികൂടിയുണ്ടെങ്കില്‍ ഏറെക്കുറെ അവനൊരു പാലക്കാട്ടുകാരനാണ്. നമ്മുടെ രാജ് രാജന്‍‌കുട്ടിയാകാതെ എങ്ങനെയോ രക്ഷപ്പെട്ടതാ.

കോളജില്‍ എന്റെയൊരു സഹപാഠിയുടെ പേര്‍ ബ്രഷ്‌നേവ്. കൈനകരിയിലെ ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് കുടുംബത്തില്‍പ്പെട്ട അവനു ലെനിന്‍, സ്റ്റലിന്‍, ക്രൂഷ്ചേവ് എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു സഹോദരന്മാരുമുണ്ട്. പിന്നീടറിഞ്ഞു അവന്റെ ഗ്രാമത്തില്‍ ഇതുപോലെ റഷ്യക്കാര്‍ ഏറെയുണ്ടത്രേ.

ഗള്‍‌ഫ് യുദ്ധകാലത്ത് മക്കള്‍ക്ക് സദ്ദാം എന്നു പേരിട്ട എത്രയോ മലപ്പുറംകാരുണ്ട്.

കഞ്ഞിക്കുഴി പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡന്റായിരുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരന്മാര്‍ സമത്വത്തെയും സാഹോദര്യത്തെയും മിക്കവര്‍ക്കും അറിയാമായിരിക്കുമല്ലേ?

പേരുപോലെ വീട്ടുപേരിലുമുണ്ട് ചില തമാശകള്‍. ഞങ്ങളുടെ സഭയില്‍ അച്ചന്മാരെ വീട്ടുപേര്‍ ചേര്‍ത്താണു വിളി. അതായത് ഞാനെങ്ങാനും അച്ചനായിരുന്നെങ്കില്‍ കൈനിക്കരയച്ചോ എന്നു നാട്ടുകാര്‍ വിളിക്കുമായിരുന്നു.

ഈ വീട്ടുപേരു വിളി തൃശൂരിലെത്തുമ്പോ ചിലപ്പോ കനക്കും. ഫാ.വില്‍‌സണ്‍ ഊക്കന്‍ എന്നു വീട്ടുപേരുള്ള അച്ചനെ ഊക്കനച്ചന്‍ എന്നല്ലാതെ നാട്ടുകാര്‍ എന്തു വിളിക്കണം? അമ്പൂക്കനച്ചന്‍, കാഞ്ഞൂക്കനച്ചന്‍, ചീരനച്ചന്‍, കൊണത്തപ്പള്ളിയച്ചന്‍, വെടികാരനച്ചന്‍… അങ്ങനെ കുറേയുണ്ട് കിടിലന്‍ അച്ചന്മാര്‍.
വിശാലനു ചിലപ്പോ ഇതിലും നീണ്ട ലിസ്റ്റ് തരാനായേക്കും.

പേരുകളെക്കുറിച്ചല്പം മാര്‍ച്ച് 13, 2006

Posted by മന്‍‌ജിത് കൈനിക്കര in പലവക.
18 comments

ഇതു ചേര്‍ത്തുവായിക്കുക

പേരില്‍‌നിന്നും നാടൂഹിച്ചെടുക്കുക ഇടയ്ക്കെന്റെ കൌതുകമായിരുന്നു.

പേരിനൊപ്പം ഒരു ഡേവിസോ ലോനപ്പനോ ഫ്രാന്‍‌സിയോ ഉണ്ടെങ്കില്‍ ഉറപ്പിച്ചോളൂ ഓന്‍ തൃശൂര്‍ ചുറ്റുവട്ടത്തുള്ളവനാ. കുഞ്ഞിക്കണ്ണനാണെങ്കില്‍(ആരും ചൊറിച്ചുമല്ലേണ്ട) ഒന്നു ചോദിച്ചുറപ്പിച്ചോളൂ, അവന്‍ മിക്കവാറും കണ്ണൂര്‍‌കാരന്‍.

മുന്നിലോ പിന്നിലോ ലൂക്കോസ് ഉണ്ടെങ്കില്‍ ഓന്‍ മിക്കവാറും കോട്ടയം ജില്ലയിലെ അതിരമ്പുഴക്കാരനാകും. ലൂക്കാ സുവിശേഷകന്‍ ക്രിസ്ത്യാനികള്‍ക്കെല്ലാം വേണ്ടപ്പെട്ടവനാ. എന്നാലും ഈ അതിരമ്പുഴക്കാര്‍ക്ക് മൂപ്പരോടിത്ര മമതയെന്താണാവോ അറിയില്ല.

പേരിനൊപ്പം ഒരു കുട്ടികൂടിയുണ്ടെങ്കില്‍ ഏറെക്കുറെ അവനൊരു പാലക്കാട്ടുകാരനാണ്. നമ്മുടെ രാജ് രാജന്‍‌കുട്ടിയാകാതെ എങ്ങനെയോ രക്ഷപ്പെട്ടതാ.

കോളജില്‍ എന്റെയൊരു സഹപാഠിയുടെ പേര്‍ ബ്രഷ്‌നേവ്. കൈനകരിയിലെ ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് കുടുംബത്തില്‍പ്പെട്ട അവനു ലെനിന്‍, സ്റ്റലിന്‍, ക്രൂഷ്ചേവ് എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു സഹോദരന്മാരുമുണ്ട്. പിന്നീടറിഞ്ഞു അവന്റെ ഗ്രാമത്തില്‍ ഇതുപോലെ റഷ്യക്കാര്‍ ഏറെയുണ്ടത്രേ.

ഗള്‍‌ഫ് യുദ്ധകാലത്ത് മക്കള്‍ക്ക് സദ്ദാം എന്നു പേരിട്ട എത്രയോ മലപ്പുറംകാരുണ്ട്.

കഞ്ഞിക്കുഴി പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡന്റായിരുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരന്മാര്‍ സമത്വത്തെയും സാഹോദര്യത്തെയും മിക്കവര്‍ക്കും അറിയാമായിരിക്കുമല്ലേ?

പേരുപോലെ വീട്ടുപേരിലുമുണ്ട് ചില തമാശകള്‍. ഞങ്ങളുടെ സഭയില്‍ അച്ചന്മാരെ വീട്ടുപേര്‍ ചേര്‍ത്താണു വിളി. അതായത് ഞാനെങ്ങാനും അച്ചനായിരുന്നെങ്കില്‍ കൈനിക്കരയച്ചോ എന്നു നാട്ടുകാര്‍ വിളിക്കുമായിരുന്നു.

ഈ വീട്ടുപേരു വിളി തൃശൂരിലെത്തുമ്പോ ചിലപ്പോ കനക്കും. ഫാ.വില്‍‌സണ്‍ ഊക്കന്‍ എന്നു വീട്ടുപേരുള്ള അച്ചനെ ഊക്കനച്ചന്‍ എന്നല്ലാതെ നാട്ടുകാര്‍ എന്തു വിളിക്കണം? അമ്പൂക്കനച്ചന്‍, കാഞ്ഞൂക്കനച്ചന്‍, ചീരനച്ചന്‍, കൊണത്തപ്പള്ളിയച്ചന്‍, വെടികാരനച്ചന്‍… അങ്ങനെ കുറേയുണ്ട് കിടിലന്‍ അച്ചന്മാര്‍.
വിശാലനു ചിലപ്പോ ഇതിലും നീണ്ട ലിസ്റ്റ് തരാനായേക്കും.

കുട്ട്യേടത്തി കണ്ട ഇന്‍ഡോനേഷ്യ മാര്‍ച്ച് 5, 2006

Posted by കുട്ട്യേടത്തി|Kuttyedathi in ഓര്‍മ്മകള്‍, വൈയക്തികം, സുജ.
29 comments

മധുവിധുരാവുകളും സുരഭില യാമങ്ങളും കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചാപ്പീസിലെത്തിയതും ഇണ്ടാസ്‌ കിട്ടി. ഇന്‍ഡോനേഷ്യയിലേക്കൊരു പ്രോജക്റ്റ്‌ അസ്സൈന്‍മന്റ്‌ !

പ്രോജക്റ്റിനു പോകുന്നതൊക്കെയെനിക്ക്‌ വളരെയിഷ്ടമുള്ള കാര്യം തന്നെ. ഒന്നാമത്തെ കാരണം ശമ്പളം കിട്ടണതിനെക്കാള്‍ മൂന്നിരട്ടി കാശുണ്ടാക്കാം. പിന്നെ പുതിയ പുതിയ സ്ഥലങ്ങള്‍ കാണാം, കൂടുതലാളുകളെയുമവരുടെയൊക്കെ ജീവിതരീതികളേയുമടുത്ത്‌ പരിചയപ്പെടാം. എല്ലാറ്റിലുമുപരി എന്റെ സ്വന്തം മേഖലയിലെ ജ്ഞാനം വര്‍ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യാം. വിജ്ഞാന ദാഹത്തെക്കാളേറെ റെസ്യുമേയില്‍ നല്ല നല്ല പ്രൊജക്റ്റുകള്‍ വരുമെന്നതാണീ യാത്രകളൊടുള്ള മമതയുടെ മറ്റൊരു കാരണം.

പക്ഷേ ഇതെല്ലാം കല്യാണത്തിനു മുന്‍പുള്ള കഥ. ഇതിപ്പോ മധുവിധുവിന്റെ കെട്ടു വിട്ടിട്ടില്ല. ഒരുനിമിഷം പോലും പിരിഞ്ഞിരിക്കാന്‍ വയ്യ ഞങ്ങള്‍ക്കെന്നൊക്കെ മൂഢ‌സ്വര്‍ഗത്തില്‍ കഴിയുന്ന സമയം.

വെള്ളിയാഴ്ചകള്‍ വരാന്‍ വേണ്ടി മാത്രമാണു ജീവിക്കുന്നതെന്നു തോന്നിയ ദിവസങ്ങള്‍. ഇനിയൊരിക്കലും തിങ്കള്‍ വരല്ലേ എന്നാശിച്ചിരുന്ന വെള്ളികള്‍.

“അപ്പളാ ഒരിന്തോനേഷ്യ. വേറെയാളെ നോക്കണം. എന്നെ കിട്ടൂല്ല ” എന്നൊക്കെ പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ…

പുട്ടടിക്കാന്‍ ജ്വാലിയില്ലാതെ പറ്റുമോ? അന്നന്നത്തെ പുട്ടിന്‌ വേണ്ടിയല്ലേ നമ്മളെല്ലാം.. ?

പിന്നെയെല്ലാം വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു. ഡോക്യുമെന്റ്‍സൊക്കെ ശരിയായി വരാന്‍ രണ്ടുമൂന്നു മാസമെങ്കിലുമെടുക്കുമല്ലോയെന്ന് വ്യാമോഹിച്ചിരുന്ന എന്നെ അടിമുടി ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട്‌ 2 ദിവസത്തിനകം വീസ സ്റ്റാമ്പ്‌ ചെയ്ത്‌ പാസ്പോര്‍ട്ട്‌ തിരിച്ചെത്തി !

അങ്ങനെ വിരുന്നുണ്ട്‌ തീരുന്നതിനു മുന്‍പേ ഇന്‍ഡോനേഷ്യക്കു പോകാന്‍ ഞാന്‍ പെട്ടി പായ്ക്ക്‌ ചെയ്തു.

തിരുവനന്തപുരത്തൂന്ന് സിങ്കപ്പൂര്‍ക്കു രാത്രി പന്ത്രണ്ടരക്കു കേറി, 4 മണിക്കൂറു കഴിഞ്ഞ്‌ സിങ്കപ്പൂരിലിറങ്ങി ഒരു മണിക്കൂര്‍ കഴിയുമ്പോ വീണ്ടും സിങ്കപ്പൂര്‍ നിന്ന് ജക്കാര്‍ത്തയിലേക്കടുത്ത ഫ്ലൈറ്റില്‍.

തിരുവനന്തപുരത്തൂന്ന് ഫ്ലൈറ്റ്‌ പുറപ്പെട്ടത്‌ തന്നെ അര മണിക്കൂറോളം ലേറ്റായിട്ട്‌. സിങ്കപ്പൂരില്‍ ചെന്നിറങ്ങുമ്പോള്‍ ജക്കാര്‍ത്ത ഫ്ലൈറ്റ്‌ പുറപ്പെടാന്‍ വെറും 25 മിനിറ്റ്‌ മാത്രം! സിങ്കപ്പൂര്‍ ചാങ്കി ഏയര്‍പ്പോര്‍ട്ടെന്നു പറഞ്ഞാലെന്താ ഏയര്‍പ്പോര്‍ട്ട്‌. നമ്മുടെ രമ്പുന്തനവരുതിക്കൊക്കെ ‘യെങ്ങനെ ‘യിന്റര്‍നാഷ്‌നല്‍’ പട്ടം കിട്ടിയെടാ ‘ എന്നല്‍ഭുതപ്പെട്ടു പോകും. ഇറങ്ങിയ റ്റെര്‍മിനലില്‍ നിന്നും ജക്കാര്‍ത്ത ഫ്ലൈറ്റിന്റെ റ്റെര്‍മിനലിലേക്ക്‌ ഡയറക്ഷന്‍സ്‌ നോക്കി ഞങ്ങള്‍ നടക്കാന്‍, അല്ലാ ഓടാന്‍ തുടങ്ങി.

ഈ ചട്ടമ്പിസ്വാമികള്‍ എന്നൊക്കെ പറയണ പോലെ കുട്ട്യേടത്തി ബഹുമാനപുരസ്സരം ‘ഞങ്ങള്‍’ എന്നു പറഞ്ഞതാണെന്ന് വിചാരിച്ചോ?അല്ലെന്നേ. എന്റെ കൂടെ എന്റെ മാനേജര്‍ കൂടിയുണ്ടെന്നതൂ ഞാന്‍ പറയാന്‍ വിട്ടു പോയതാ. അങ്ങേരെന്നെങ്കിലുമിതൊക്കെ വായിച്ച് എന്റെ പേരില്‍ മാനനഷ്ടക്കേസ്‌ ഫയല്‍ ചെയ്യാതിരിക്കാനൊരു മുന്‍കരുതലെന്ന നിലയില്‍ നമുക്കദ്ദേഹത്തെ ആദ്യന്തം വെറും മനേജറെന്നു മാത്രം വിളിക്കാം.

ഞാനാരാ ബുദ്ധിമതി? ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിക്കുമെന്നറിയാവുന്നതു കൊണ്ടു ഞാന്‍ ലാപ്ടോപ്പൊഴികെ ബാക്കി എല്ലാ ലഗേജും ചെക്കിന്‍ ചെയ്യിച്ചു. മനേജരാകട്ടെ, എന്റത്ര ബുദ്ധിയില്ലാത്തതു കൊണ്ട്‌ വല്യ ഒരു പെട്ടി കയ്യിലെടുത്തിട്ടുണ്ട്‌. ഞാനാളുകളെയൊക്കെ വകഞ്ഞ്‌ മാറ്റി മീന്‍ വെള്ളത്തില്‍ കൂടെ പോകുന്ന പോലെ വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞോട്ടമാണ്‌. മാനേജര്‍ പാവം പെട്ടിയും വലിച്ചെന്റെ പിന്നാലെ ഓടിയെത്താന്‍ വല്ലാതെ കഷ്ടപ്പെടണുണ്ട്‌.

ആമയും മുയലുമോട്ടത്തിന്‌ പോയപോലെ ഞാന്‍ കുറച്ച്‌ ദൂരമോടിയിട്ടു തിരിഞ്ഞു നില്‍ക്കും. മാനേജരുടെ പൊടി പോലുമില്ല! അപ്പോ ഞാനതേ വെഗത്തില്‍ യൂ റ്റേണെടുത്ത്‌ 2-3 സ്റ്റെപ്പ്‌ പിന്നോട്ടോടി നോക്കും. അപ്പോള്‍ കാണാം പാവം മാനേജര്‍ പെട്ടിയൊക്കെ തൂക്കി പിടിച്ച്‌ ‘വയറിതാ മുന്നേ ഞാനിതാ പിന്നേ ‘ എന്നുള്ള രീതിയില്‍ പ്രാഞ്ചി പ്രാഞ്ചി വരുന്നത്‌. ഞാനുടനെ റിവേഴ്‍സ്‌ ഗിയറിലിട്ട്‌ പുറകോട്ടോടിക്കൊണ്ടു കയ്യും കാലുമൊക്കെ പൊക്കിക്കാണിച്ചു. “കണ്ണെത്തണ ദൂരത്തില്‍ തന്നെ ഞാനുണ്ടുട്ടോ, ഫ്ലൈറ്റ്‌ പിടിച്ചു നിറുത്തണ കാര്യം ഞാനേറ്റെന്നെ. ഒന്നും പേടിക്കേണ്ട” എന്നെല്ലാമുറപ്പു കൊടുത്തിട്ട് എന്റെ ഓട്ടം തുടരും.

അങ്ങനെയോടിക്കിതച്ചു ഞങ്ങള്‍ ജക്കാര്‍ത്ത ഫ്ലൈറ്റിലെങ്ങനെയൊക്കെയോ കേറിപ്പറ്റി. ഒരു മണിക്കൂറ്‌ കൊണ്ട്‌ ജക്കാര്‍ത്തയിലെത്തി. ഏയര്‍പ്പോര്‍ട്ടിലിറങ്ങി ഇമ്മിഗ്രേഷന്‍ ചെക്കിനുള്ള ഭാഗത്തേക്കു നടക്കുന്ന വഴിക്കതാ ഒരു പേപ്പറില്‍ മത്തങ്ങാ വലിപ്പത്തിലെന്റെ പേരെഴുതി വച്ചിരിക്കണൂ !

ഹോ ഞാനെന്നെക്കൊണ്ടു തോറ്റു. ഈ പോപ്പുലാരിറ്റി പണ്ടേയെനിക്കിഷ്ടമില്ലാത്ത കാര്യമാണ്‌. ഈ യാത്ര പരമരഹസ്യമാക്കി വച്ചിരുന്നതാണല്ലോ. എന്നിട്ടും ഫാന്‍സാരോ മണത്തറിഞ്ഞിരിക്കണൂ. ജക്കാര്‍ത്തയില്‍ പോലും ഞാന്‍ ഫേയ്മസാണെന്നു വച്ചാലെന്താപ്പൊ ചെയ്ക ?

ഇതിലൊന്നും മതിമറന്നു പോകുന്ന ആളല്ല മോനേ ഈ ഞാനെന്നു മനസ്സിലുറപ്പിച്ചു മുന്നോട്ടു നടന്നപ്പോ ദേ ‘വീണ്ടുമതേ വായ്നാറ്റം’ എന്നു പറഞ്ഞ പോലെ വീണ്ടും അതേ പേപ്പറില്‍ അതേ പേര്‌.

ഞാനാ റ്റൈപ്പല്ല കേട്ടോ. നിങ്ങള്‍ക്കാളു മാറിപ്പോയതായെന്നൊക്കെ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു മുന്നോട്ടു നീങ്ങി.

‘കണ്ടവരുണ്ടോ’ എന്നാരിക്കുമോ? ഏയ്‌, അതിനു ഫോട്ടം കൂടി വക്കേണ്ടതല്ലേ ?

‘വാണ്ടട്‌’ എന്നാരിക്കുമോ.. ? കുപ്രസിദ്ധ കുറ്റവാളിയും അന്താരാഷ്ട്ര കള്ളക്കടത്തുകാരിയുമായ കുട്ട്യേടത്തിയെ പിടിച്ചു കൊടുക്കുന്നവര്‍ക്ക്‌ തക്ക ഇനാമെന്നൊക്കെ. ഏയ് ആയിരിക്കില്ല.

ദേ പിന്നേമെഴുതി വച്ചിരിക്കണൂ. ഇതു മഹാ തെണ്ടിത്തരമല്ലേ? കൃഷ്ണന്നായര്‌ വായിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ ‘ജുഗുപ്സാവഹമെന്ന്’ പറഞ്ഞേനെ. കേവലമൊരു കൊച്ചുപെണ്‍കുട്ടി(?)യായ എന്റെ, അതും ദാമ്പത്ത്യ ജീവിതത്തില്‍ പിച്ചവച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടു മാത്രമുള്ള ഒരു പുത്തനച്ചിയുടെ പേരിങ്ങനെ പരസ്യമായി ഏയര്‍പോര്‍ട്ടായ ഏയര്‍പോര്‍ട്ട്‌ മുഴുവനുമെഴുതിവക്കാന്‍ പാടുണ്ടോ ? ഇത്‌ ചോദിച്ചിട്ട്‌ തന്നെ കാര്യം.

എന്താണെന്നൊന്നു വായിച്ചു നോക്കട്ടെ. ‘കുട്ട്യേടത്തി, പ്ലീസ്‌ റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ അറ്റ്‌ ദ ‘ലോസ്റ്റ്‌ ആന്‍ഡ്‌ ഫൌണ്ട്‌’ കൌണ്ടര്‍’ എന്നാണാ പേപ്പറിലെഴുതിയിരിക്കണത്‌. എന്നിട്ടടിയില്‍ കോളേജ്‌ പിള്ളാര്‌ ലൌ സൈന്‍ വരച്ചിട്ട് ആരോയിടണ പോലെ ഒരാരോയും.

പിന്നീടങ്ങോട്ട് ‘ആരോ’ കാണിച്ച വഴിയിലൂടെയായി എന്റെ നടപ്പ്‌.

‘ലോസ്റ്റ്‌ ആന്റ്‌ ഫൌണ്ടോ’ ? എന്റെയെന്തെങ്കിലും കാണാതെ പോയെന്നു ഞാനാരോടും പരാതിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ. കഴുത്തിലെ മാല യഥാസ്ഥാനത്ത്‌ തന്നെയുണ്ട്. മാലയുടെ അറ്റത്ത്‌ താലി, അതുമുണ്ട്‌. പേരെഴുതിയ മോതിരം, കാലിലെ പാദസരം… എല്ലാം ഉണ്ട്. കമ്മലിന്റെ പിരിയൊക്കെ മുറുകി തന്നെയാണല്ലോ. ലാപ്റ്റോപ്‌ തോളത്തുണ്ട്‌. പഴ്സും അതിനുള്ളില്‍ ഒരാവശ്യവുമില്ലാതെ വച്ചിരിക്കുന്ന ഇന്‍ഡ്യന്‍ രൂപായും അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്‌. പിന്നെ ഇന്‍ഡോനേഷ്യയിലെ ഉപയോഗങ്ങള്‍ക്കായി ആപ്പീസില്‍ നിന്നും തന്ന 600 ഡോളറും അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്‌.

ഇനിയിപ്പോ എന്നെത്തന്നെയാരിക്കുമോ കാണാതെ പോയത്‌ ?

തെരക്കില്‌ ഞാന്‍ ഫ്ലൈറ്റ്‌ മാറിയോ മറ്റോ ആണോ കേറിയത്‌? അപ്പോള്‍ പിന്നെ യിതേതെയര്‍പോര്‍ട്ട്‌? ദൈവമേ..എവിടെയെങ്കിലുമൊന്നു ‘ജക്കാര്‍ത്ത’ എന്നെഴുതിയിരിക്കണ കണ്ടിരുന്നെങ്കില്‍ ഉറപ്പിക്കാമായിരുന്നു.

അങ്ങനെ നടന്നു നടന്നു ലോസ്റ്റ്‌ ആന്‍ഡ്‌ ഫൌണ്ടിലെത്തി. അതിന്റെ വാതില്‍ക്കലുമെഴുതി വച്ചിട്ടുണ്ടെന്റെ തിരുനാമധേയം. കൊടുങ്കാറ്റു പോലെയതിനകത്തേക്കു കേറിയിട്ടു ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

” ഞാനാണു നിങ്ങളന്വേഷിക്കുന്ന കുട്ട്യേടത്തി. എന്തിനാണു നിങ്ങളീ ഏയര്‍പോര്‍ട്ടിലാകമാനമെന്റെ പേരെഴുതി ഒട്ടിച്ചു വച്ചിരിക്കണത്‌? ”

” ഞങ്ങള്‍ നിങ്ങളോടു മാപ്പു ചോദിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ സംഭവിച്ചതില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കതിയായ ഖേദമുണ്ട്‌”

എങ്ങനെ സംഭവിച്ചതില്‍? അല്ല, ആക്ച്ച്വലിയെന്താ പ്രശ്നം?ഇതുങ്ങളെല്ലാമെന്തിനാ എന്നോട്‌ ക്ഷമ ചോദിക്കണേ?

“നിങ്ങളുടെ ഫ്ലൈറ്റ്‌ സിങ്കപ്പൂരിലെത്താന്‍ വൈകിയതാണെല്ലാ പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്കും കാരണം. ”

എന്തു പ്രശ്നം? എനിക്കു പ്രശ്നമൊന്നുമില്ലല്ലോ. നിങ്ങള്‍ക്കെന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ? ഒന്നു പറഞ്ഞു തൊലക്കെന്റെ പെങ്കൊച്ചേ…

” സിങ്കപ്പൂര്‍ ഫ്ലൈറ്റ്‌ വന്നതിനും ജക്കാര്‍ത്ത ഫ്ലൈറ്റ്‌ പൊങ്ങുന്നതിനുമിടയില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക വളരെ കുറച്ച്‌ സമയമേ കിട്ടിയുള്ളൂ. ”

അതെനിക്കുമങ്ങനെ തന്നെ. ഞാനോടിയ ഓട്ടത്തിന്റെ കിതപ്പിപ്പളും മാറിയിട്ടില്ല!

“നിങ്ങള്‍ നിങ്ങളുടെ പേരുമഡ്രസ്സും താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തെ ഫോണ്‍ നമ്പറും തന്നാല്‍ ഞങ്ങള്‍ സാധനം നിങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ കൊണ്ടു വന്നു തരാം ”

എന്തോന്ന് ? അയ്യേ…. ച്ചേ ച്ചേ…. ഞാനാ റ്റൈപ്പല്ല്ലാന്ന് ആദ്യമേ പറഞ്ഞതല്ലേ ? ഏത്‌ സാധനത്തിന്റെ കാര്യമായിവരീ പറയണത്‌ ? പണ്ട്‌ ദാസനും വിജയനും കൂടി ‘സാധനം കയ്യിലുണ്ടേ’ എന്ന് വിളിച്ച്‌ കൂവി നടന്നതോര്‍മ വന്നു എനിക്കപ്പോള്‍.

” നിങ്ങളുടെ ഒരു പെട്ടി മിസ്സിങ്ങാണ്‌. നിങ്ങള്‍ വന്ന ഫ്ലൈറ്റിലാ പ്പെട്ടി എത്തിയിട്ടില്ല. സിങ്കപ്പൂരില്‍ വച്ച്‌ പെട്ടികളൊരു ഫ്ലൈറ്റില്‍ നിന്നും മറ്റൊന്നിലേക്ക്‌ മാറ്റിയപ്പോള്‍ സംഭവിച്ച ഒരു .. ”

ഓഹോ…. അപ്പമതാണു കാര്യം ??

” നിങ്ങളുടെ കാണാതായ പെട്ടിയുടെ നിറം, മണം, ഗുണം, രുചി, കടുപ്പം, നീളം പൊക്കം, വണ്ണം, ബ്രാന്‍ഡ്‌ ഇതെല്ലം ഈ പേപ്പറിലെഴുതി നിങ്ങളുടെ അഡ്രസും എഴുതി തന്നിട്ട്‌ നിങ്ങള്‍ക്കു പോകാം. പെട്ടി നിങ്ങളുടെ വീട്ടിലെത്തിക്കും ഞങ്ങള്‍.”

” ഇനി അഥവാ പെട്ടി നഷ്ടപ്പെട്ടാല്‍.. പെട്ടി കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍, ഞങ്ങള്‍ നഷ്ടപരിഹാരമായി നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ 200 ഡോളര്‍ തരും ”

ഇത്‌ കൊള്ളാമല്ലോ!! എന്റെ പെട്ടിയിലാകെയുള്ളത്‌ 3-4 ജോടി പാന്റ്സും ഒരഞ്ചോ ആറോ ഷര്‍ട്ട്‌/റ്റോപ്പും. റ്റോപ്പൊക്കെ ബാങ്ക്ലൂരില്‍ന്നു സെയ്‌ലിനും മറ്റും മേടിച്ചത്‌. മൂന്നെണ്ണം നൂറു രൂപ ഓഫറില്‍ മേടിച്ചതാണധികവും. ഞാനൊരൊന്നാന്തരം പിശുക്കിയാണെന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടില്ലാല്ലേ ? ഒരു രൂപാ ചെലവാക്കണതിന്‌ മുന്‍പ്‌ 3 പ്രാവശ്യമാലോചിച്ച്‌ കളയും. (ഞാനിപ്പോളീയൊരു രൂപാ കൊടുത്ത്‌ മേടിക്കാന്‍ പോകുന്ന സാധനം/സേവനം 95 പൈസക്ക്‌ വേറെയെവിടെയെങ്കിലും കിട്ടാനെന്തെങ്കിലും സാധ്യതയുണ്ടോ എന്നും മറ്റുമൊക്കെ ചിന്തിച്ചിട്ടേ ഒരു രൂപ പോലും ചെലവാക്കൂ).

പെട്ടി കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ കിട്ടാന്‍ പോകുന്ന 200 ഡോളര്‍ കൂടി കിട്ടുമ്പോ എന്റെ അക്കൌണ്ടിലെ ബാലന്‍സെത്രയാകുമെന്നൊക്കെ കാല്‍ക്കുലേറ്റ്‌ ചെയ്തു കൊണ്ട്‌ ഞാനവരുടെ ഫോം ഫില്ല് ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി.

ഏതു പെട്ടിയാ കാണാതെ പോയതെന്നറിഞ്ഞാലല്ലേ പെട്ടീടെ നീളവണ്ണനിറാദികളെഴുതാന്‍ പറ്റുള്ളൂ..

തൊട്ടു മുന്‍പിലുള്ള ബാഗേജ്‌ ക്ലെയിം ഏരിയയില്‍ പെട്ടികളൊക്കെ യിങ്ങനെ ബെല്‍റ്റിലൂടെ കറങ്ങി നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്‌. എല്ലാവരുമൊക്കെ പെട്ടിയെടുത്ത്‌ പോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നതുകൊണ്ട്‌ ഞങ്ങളുടെ പെട്ടി കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ കഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വന്നില്ല. എന്റെ ഒരു പെട്ടി വന്നു.

അപ്പോള്‍ മറ്റവനാണല്ലേ പോയത്‌ ? അതിനകത്ത്‌ ചുമ്മാ നേറ്റിതുണികള്‍ മാത്രം..എല്ലാം പീറചുരിദാറുകള്‍. മൊത്തം 500 രൂപയുടെ തുണി പോലുമില്ല.

ആനന്ദ ലബ്ധിക്കിനിയെന്ത്‌ വേണം ? ഹായ്‌ ഹായ്‌.. ഞാനിങ്ങനെ കിട്ടാന്‍ പോകുന്ന 200 ഡോളറിനെ പറ്റിയുള്ള സുന്ദര സ്വപ്നങ്ങളില്‍ ലയിച്ച്‌ മാനേജര്‍ കൂടി പെട്ടിയെടുത്ത്‌ വരാന്‍ വെയിറ്റ്‌ ചെയ്യുകയാണ്‌. ദൈവമേ… പെട്ടിയിനിയവര്‍ക്ക്‌ കിട്ടുമോ ?

എയ്‌..ഇല്ലാരിക്കുമല്ലേ.. ? സിങ്കപ്പൂര്‍ ഏയര്‍പോര്‍ട്ടിലൊരു ദിവസം വന്നിറങ്ങുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിനു പെട്ടികളില്‍ നിന്നെന്റെയീ പച്ച നിറമുള്ള പെട്ടി എങ്ങനെ കിട്ടാന്‍ ?

ദൈവമേ… കിട്ടല്ലേ… അന്തോനീസ്‌ പുണ്യാളോ….വേളാങ്കണ്ണി മാതാവേ… മുതലക്കുടത്ത്‌ മുത്തപ്പോ… ചാവറയച്ചോ…. ഞാന്‍ കൂടു തുറന്നൊരു കുര്‍ബാന ചെല്ലിച്ചേക്കാമേ.

പെട്ടിയുടെ നിറവും നീളവും ബ്രാന്‍ഡുമൊക്കെ തെറ്റിച്ചെഴുതി ക്കൊടുത്താലോ ? ഹോ .. ഞാനെന്നെക്കൊണ്ട്‌ പിന്നേം തോറ്റു. യെന്തൊക്കെ ഐടിയകളാ? യെന്തൊരു പുത്തിയാ യെനിക്ക്‌. ?

“അയ്യോ..എന്റെ കാണാതെ പോയ പെട്ടി പോലെ തന്നെയിരിക്കുന്നല്ലോ ആ പെട്ടി ” ബെല്‍റ്റിലൂടെയൊഴുകി വരുന്ന പെട്ടി നോക്കി ഞാനുറക്കെ പറഞ്ഞു പോയി.

ഓ…ആ പെട്ടിയെന്റെ വീട്ടിലുണ്ടാക്കിയതൊന്നുമല്ലല്ലോ..എത്രയോ ആളുകള്‍ക്ക്‌ കാണുമതുപോലൊന്ന്.

എന്നാലുമെന്റെ പെട്ടീടെയതേ നിറം..അതേ ബ്രാന്‍ഡ്‌.. അതേ നീളം വണ്ണാം..പൊക്കം.. എന്റെ അതേയിഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളുള്ള ആരുടെയോ ആയിരിക്കണമല്ലോ അത്‌.

കല്യാണം കഴിഞ്ഞു പോയി… ഇനിയിപ്പോ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളുള്ളയാളെ കണ്ടു ‍പിടിച്ചിട്ടും കാര്യമൊന്നുമില്ല..എന്നാലും ആ പേരൊന്നു വായിച്ചേക്കാം.

പെട്ടിയെന്റെ അടുത്തെത്തി. ‘കുട്ട്യേടത്തി’ ടെക്നോപാര്‍ക്ക്‌, കേരള’

കൊള്ളാം !! പേരു ബോറാണെങ്കിലും മലയാളിയാണല്ലോ.

“അയ്യോ..അതെന്റെ പേരല്ലേ ‘ ???..’ഐടന്റിറ്റി തെഫ്റ്റ്‌’ !!! ഏതോ കള്ളിയവളുടെ പെട്ടിയിലെന്റെ പേരെഴുതിയൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഈശ്വരാ..അതെന്റെ കയ്യക്ഷരം പോലുണ്ടല്ലോ ..

അപ്പോ കാണാതെ പോയീന്ന് പറഞ്ഞ്‌ വെറുതെ കൊതിപ്പിച്ചിട്ട്‌ ?

മാനേജര്‍ ഒരു പെട്ടികിട്ടി രണ്ടാമത്തെ പെട്ടി തപ്പി നടപ്പാണ്‌. അപ്പോളേക്കുമെനിക്ക്‌ പതുക്കെ സംഭവത്തിന്റെ കെടപ്പുവശം പിടികിട്ടി തുടങ്ങി.

പെട്ടി കാണാതെ പോയതെന്റെയല്ല, മാനേജറിന്റെയാണ്‌. !!!!!

പിന്നെന്തിനീ ദ്രോഹികളെനിക്കാശ തന്നു ? ആന കൊടുത്താലും.. ആശ കൊടുക്കരുതെന്നല്ലേ ?

അതു നമ്മുടെ രമ്പുന്തനവരുതിക്കാര്‌ പറ്റിച്ച പണിയാണ്‌. ഒരുമിച്ചു യാത്ര ചെയ്യുന്ന ഒന്നിലധികമാള്‍ക്കാരുടെ ടിക്കറ്റ്‌ ഒരുമിച്ചു ചെക്കിന്‍ ചെയ്യാന്‍ കൊടുത്താല്‍ , 2 പേര്‍ക്കുമടുത്തടുത്തുള്ള സീറ്റ്‌ കിട്ടുമെന്നു മാത്രമല്ല, 2 പേരുടേയും പെട്ടികളുമവരൊരുമിച്ച്‌ ചെക്കിന്‍ ചെയ്യും. പെട്ടിയിലൊട്ടിക്കാനുള്ള ഐഡന്റിഫിക്കേഷന്‍ റ്റാഗ്‌ പ്രിന്റ്‌ ചെയ്യുമ്പോ, ആരുടെയെങ്കിലുമൊരാളുടെ പേരില്‍ പ്രിന്റ്‌ ചെയ്തിട്ടെല്ലാ പെട്ടിയിലുമൊട്ടിക്കും. അങ്ങനെ മനേജരുടെ പെട്ടിയേലുമെന്റെ പേരായി പോയി.

പാവം ഞാന്‍ ഒരിക്കലും കിട്ടാത്ത ഡോളറിനെ പറ്റി മോഹന സുന്ദരമായ നടക്കാത്ത സ്വപ്നങ്ങള്‍ കണ്ട്‌ വെള്ളമിറക്കിയത്‌ മിച്ചം !!!!!

സാമുവല്‍ എറ്റോ മാര്‍ച്ച് 3, 2006

Posted by മന്‍‌ജിത് കൈനിക്കര in Uncategorized.
14 comments

കളിക്കളത്തിന്റെ ചുറ്റുമുയരുന്ന പരിഹാസ ശരങ്ങളേറ്റ് തലതാഴ്ത്തിക്കരഞ്ഞു പോകുന്ന സാമുവല്‍ എറ്റോയുടെ ചിത്രം നിങ്ങള്‍ കണ്ടുവോ?. ഹൃദയ ഭേദകമായിരുന്നു ആ കാഴ്ച. പോയവാരം സ്പാനിഷ് ഫുട്ബോള്‍ ലീഗിലെ റയല്‍ സരഗോസ – ബാഴ്സലോണ മത്സരത്തിനിടയിലായിരുന്നു വര്‍ണ്ണ വെറിയുടെ വൃത്തികെട്ട മുഖം വ്യക്തമാക്കിയ ആ സംഭവം.

റോണാള്‍ഡിഞ്ഞൊ എന്ന പ്രതിഭാധനനായ കൂട്ടുകാരനൊപ്പം എറ്റോ സരഗോസയുടെ ഗോള്‍മുഖത്തേക്കു മുന്നേറുമ്പോള്‍ അവരുടെ കാവല്‍ഭടന്മാര്‍ക്ക് പലപ്പോഴും പിഴച്ചു. കളിക്കാര്‍ക്കു കഴിയാത്തത് കാണികള്‍ നിസാരമായി സാധിച്ചെടുത്തു. എറ്റോ കാലില്‍ പന്തു കുരുക്കുമ്പോഴെല്ലാം അവര്‍ ആര്‍ത്തട്ടഹസിച്ചു. ‘കറുത്ത കുരങ്ങന്‍’.

തന്റെ തൊലിനിറത്തിനുമേല്‍ കാണികള്‍ കുരങ്ങുകളിച്ചപ്പോള്‍ ജാലവിദ്യക്കാരനായ ആ കളിക്കാരന്റെ കാലുകള്‍ മരവിച്ചു പോയിട്ടുണ്ടാവണം. സഹികെട്ട് അയാല്‍ മെല്ലെ കളിമതിയാക്കി കളിക്കളത്തിനു പുറത്തേക്കു പോകാനൊരുങ്ങുന്ന കാഴ്ച,… ഹോ എറ്റോ നീ എത്രത്തോളം സഹിച്ചു.

എറ്റോ ഒട്ടപ്പെട്ട കഥാപാത്രമല്ല. ലോകമെങ്ങും കറുത്തവര്‍ക്കു നേരേ തൊലിവെളുത്തവര്‍ കാ‍ട്ടുന്ന അവഗണനകളുടെ പ്രത്യക്ഷ രൂപം മാത്രം. കാലില്‍ പന്തു കിട്ടിയാല്‍ കുതിക്കുന്ന ആഫ്രിക്കന്‍ സിംഹങ്ങള്‍ യൂറോപ്പിലെ കളിക്കളങ്ങള്‍ നിറയെയുണ്ട്. പക്ഷേ അവര്‍ക്കു നേരിടേണ്ടത് വര്‍ണ്ണ വെറി മനസില്‍ കുത്തി നിറച്ച കാണികളെയാണെന്നു മാത്രം.

98ലെ ഫ്രാന്‍സ് ലോകകപ്പിലെ ആ രംഗം ഓര്‍മ്മയില്ലേ?. ബല്‍ജിയം-ഹോളണ്ട് മത്സരത്തിനിടെ ഹോളണ്ടിന്റെ ഗോളടിയന്ത്രം പാട്രിക് ക്ലൈവര്‍ട്ട് ചുവപ്പു കാര്‍ഡ് കണ്ടു പുറത്തു പോകുന്ന കാഴ്ച. ബല്‍ജിയം കളിക്കാരനു നേരേ കയ്യേറ്റം നടത്തിയതിനായിരുന്നു ആ പുറത്താക്കല്‍. കാലില്‍ കുരുക്കിയ പന്ത് പാതിവഴി ഉപേക്ഷിച്ചു വന്ന് ബല്‍ജിയം താരത്തെ ക്ലൈവര്‍ട്ട് കയ്യേറ്റം ചെയ്യുന്ന കാഴ്ച ടി വി ക്യാമറകള്‍ മിക്കവയും ഒപ്പിയെടുത്തു. പക്ഷേ ക്യാമറകളും റഫറിയും കാണാത്ത മറ്റൊന്നുണ്ടായിരുന്നു. കളിമികവില്‍ തന്നെ കീഴടക്കിയ ആ സിംഹത്തെ തളര്‍ത്താന്‍ ബല്‍ജിയന്‍ സായ്‌വ് പ്രയോഗിച്ച ആയുധം. അയാള്‍ ക്ലൈവര്‍ട്ടിന്റെ ചെവിയില്‍ മന്ത്രിച്ചു “കറുത്ത മൃഗമേ”.

ഫുട്ബോള്‍ ഗ്രൌണ്ടിലെ ചടുല ദൃശ്യങ്ങളില്‍ മുഴുകി മതിമറന്നിരിക്കുമ്പോഴും വര്‍ണ്ണവെറിയുടെ വിഷം ചീറ്റുന്ന ഇത്തരം കാഴ്ചകള്‍ എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കുന്നു. ഈ ജാലകത്തിലൂടെ നോക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ കാണുന്നു, ഈ വിഷം കളിക്കളങ്ങളില്‍ മാത്രമല്ല, എനിക്കു ചുറ്റിലെല്ലായിടത്തുമുണ്ട്.

അമേരിക്കക്കാര്‍ പലവക സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങാനേറെയുമെത്തുന്നത് വാള്‍മാര്‍ട്ടിലാണ്. വാങ്ങിയ സാധനങ്ങള്‍ കാര്‍ട്ടിലാക്കി പുറത്തു കടക്കുന്നേരം അവിടെ ഒരു ഇന്‍സ്പെക്ട്ടര്‍ കാണും മിക്കവാറും. ബില്ലിലുള്ള സാധനങ്ങളല്ലാതെ വല്ല ഒതുക്കത്സും കാര്‍ട്ടിലുണ്ടോ എന്നാണവരുടെ നോട്ടം. എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത് കുറേ പ്രാവശ്യം ഷോപ്പിങ്ങിനു പോയിട്ടും ഒരു തവണ പോലും എനിക്കീ പരിശോധന നേരിടേണ്ടി വന്നില്ല എന്നതാണ്. കട്ടെടുക്കില്ല എന്ന ലേബല്‍ എന്റെ നെറ്റിയിലെങ്ങാനുമുണ്ടോ. ഇല്ല, ഞാനുറപ്പുവരുത്തി. പിന്നീട് പലപ്രാവശ്യം നടത്തിയ നിരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ എനിക്കു പിടികിട്ടി. ഈ പരിശോധന മിക്കവാറും തൊലി കറുത്തവരോടു മാത്രം.

ഇവിടെ മിക്ക കടകളിലും സെല്‍‌ഫ് ചെക്കൌട്ട് എന്നൊരു പരിപാടിയുണ്ട്. അതായത് നമ്മള്‍ വാങ്ങുന്ന സാധനങ്ങള്‍ നമ്മള്‍ തന്നെ സ്കാന്‍ ചെയ്ത് നമ്മള്‍ തന്നെ പണവും കൊടുത്ത് പുറത്തിറങ്ങാനുള്ള ഏര്‍പ്പാട്. എന്നാല്‍ മില്‍‌വോക്കിയില്‍ മാത്രം മിക്ക കടകളിലും ഈ യന്ത്രത്തെ കണ്ടില്ല. ഞാനെന്റെ സംശയം ഒരു വാള്‍മാര്‍ട്ട് മാനേജരോടു ചോദിച്ചു. ഒരുളുപ്പുമില്ലാതെ സായ്‌വ് മറുപടി തന്നു. “ഇവിടെ ബ്ലാക്ക് പോപ്പുലേഷന്‍ അല്പം കൂടുതലാ”.

ജീവിതം അഭിനയമാക്കിയ സായ്പന്മാര്‍ പുറമേ കാട്ടുന്നതൊക്കെ വേറെ ചിലതാണ്. മാര്‍ട്ടിന്‍ ലൂതര്‍ കിംങ് ജൂനിയര്‍ ദിനം അവര്‍ ഭംഗിയായി ആഘോഷിക്കും. കറുത്തവരെ അടിമത്തത്തില്‍ നിന്നും മോചിപ്പിച്ച ലിങ്കണെപ്പറ്റി ഘോരഘോരം പ്രസംഗിക്കും. എന്നാല്‍ മനസിലിപ്പോഴും കറുത്തവര്‍ അവര്‍ക്കു മൃഗങ്ങള്‍ തന്നെ. ഞാന്‍ മുമ്പൊരിടത്തു പറഞ്ഞതുപോലെ കത്രീനക്കാറ്റിന്റെ നേരത്ത് ഇത് ഏറെ വ്യക്തമായിരുന്നു. കത്രീന ദുരിതങ്ങളുടെ ദൃശ്യങ്ങളില്‍ കറുത്തവരെ മാത്രമേ കാണാനുള്ളായിരുന്നു. എന്നാല്‍ പുനരധിവാസവും നഷ്ടപരിഹാരവുമൊക്കെയായപ്പോള്‍ അവിടെ കാണാം സായ്പ്ന്മാരുടെ നീണ്ട നിര.

ഈ വര്‍ണ്ണവെറിക്കു കാരണം കറുത്തവരുടെ തന്നെ പ്രവര്‍ത്തികളാണെന്നാണ് എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളില്‍ ചിലര്‍ വാദിക്കുന്നത്. കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ പട്ടികയെടുത്താല്‍ അതില്‍ കറുത്തവരുടെ മുഖങ്ങളേ കാണാനുള്ളു പോലും. പക്ഷേ എന്റെ നോട്ടത്തില്‍ കറുത്ത മക്കളുടെ ഈ അലസ ജീവിതം അവരുടെ പ്രതിഷേധമാണ്. നൂറ്റാണ്ടുകളായി അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ട, നിന്ദനമേറ്റ, ബഹിഷ്കൃതരായ ജനതയുടെ പ്രതിഷേധം. എന്നാണവര്‍ ഇനിയൊന്നു നേരെയാവുക. തൊലിനിറം നോക്കിയുള്ള വേര്‍തിരിവ് മനുഷ്യകുലത്തില്‍ എന്നവസാനിക്കുന്നുവോ അന്ന്.

*** *** ***

എറ്റോ, കറുത്ത മുത്തേ. നിന്നെ അല്പ നേരത്തേക്കു ഞാന്‍ എന്റെ ചിന്തകളുടെ ‘ദന്തഗോപുര’ത്തിലേക്കു വിളിക്കട്ടെ. ഇവിടെ എന്നോടൊപ്പമിരുന്നു നിനക്ക് അത്താഴം കഴിക്കാം. എന്റെ മകള്‍ക്കു വിളമ്പുന്ന അതേ സ്നേഹത്തോടെ നിനക്കു ഞാന്‍ വിളമ്പിത്തരാം. എന്നിട്ട് ഞാനല്‍പ്പം വെള്ളമെടുത്ത് നിന്റെ കറുത്ത പാദങ്ങള്‍ കഴുകട്ടെ. എനിക്കുറപ്പുണ്ട്, തൊലിയല്പം വെളുത്തതാണെങ്കിലും എന്റെ കാലുകള്‍ക്കൊണ്ട് കളിക്കളത്തില്‍ കവിത കുറിക്കാനാവില്ല. നിനക്കതിനാവും. ഈ കാലുകള്‍ക്കൊണ്ട് നീ കളിക്കളത്തില്‍ ചടുല നൃത്തം ചവിട്ടുക. എന്നിട്ട് ഊക്കോടെ ആ പന്തു തട്ടുക. നിന്റെ ഊക്കനടികളെല്ലാം ഗോള്‍മഴ പെയ്യിക്കട്ടെ. നിന്റെ ഗോളുകള്‍ തൊലിനിറത്തിന്റെ പേരില്‍ നിന്നെ പരിഹസിച്ചവരുടെ നെഞ്ചു തകര്‍ക്കട്ടെ.

സാമുവല്‍ എറ്റോ മാര്‍ച്ച് 3, 2006

Posted by മന്‍‌ജിത് കൈനിക്കര in കായികം, വര്‍ണ്ണവിവേചനം.
add a comment

കളിക്കളത്തിന്റെ ചുറ്റുമുയരുന്ന പരിഹാസ ശരങ്ങളേറ്റ് തലതാഴ്ത്തിക്കരഞ്ഞു പോകുന്ന സാമുവല്‍ എറ്റോയുടെ ചിത്രം നിങ്ങള്‍ കണ്ടുവോ?. ഹൃദയ ഭേദകമായിരുന്നു ആ കാഴ്ച. പോയവാരം സ്പാനിഷ് ഫുട്ബോള്‍ ലീഗിലെ റയല്‍ സരഗോസ – ബാഴ്സലോണ മത്സരത്തിനിടയിലായിരുന്നു വര്‍ണ്ണ വെറിയുടെ വൃത്തികെട്ട മുഖം വ്യക്തമാക്കിയ ആ സംഭവം.

റോണാള്‍ഡിഞ്ഞൊ എന്ന പ്രതിഭാധനനായ കൂട്ടുകാരനൊപ്പം എറ്റോ സരഗോസയുടെ ഗോള്‍മുഖത്തേക്കു മുന്നേറുമ്പോള്‍ അവരുടെ കാവല്‍ഭടന്മാര്‍ക്ക് പലപ്പോഴും പിഴച്ചു. കളിക്കാര്‍ക്കു കഴിയാത്തത് കാണികള്‍ നിസാരമായി സാധിച്ചെടുത്തു. എറ്റോ കാലില്‍ പന്തു കുരുക്കുമ്പോഴെല്ലാം അവര്‍ ആര്‍ത്തട്ടഹസിച്ചു. ‘കറുത്ത കുരങ്ങന്‍’.

തന്റെ തൊലിനിറത്തിനുമേല്‍ കാണികള്‍ കുരങ്ങുകളിച്ചപ്പോള്‍ ജാലവിദ്യക്കാരനായ ആ കളിക്കാരന്റെ കാലുകള്‍ മരവിച്ചു പോയിട്ടുണ്ടാവണം. സഹികെട്ട് അയാല്‍ മെല്ലെ കളിമതിയാക്കി കളിക്കളത്തിനു പുറത്തേക്കു പോകാനൊരുങ്ങുന്ന കാഴ്ച,… ഹോ എറ്റോ നീ എത്രത്തോളം സഹിച്ചു.

എറ്റോ ഒട്ടപ്പെട്ട കഥാപാത്രമല്ല. ലോകമെങ്ങും കറുത്തവര്‍ക്കു നേരേ തൊലിവെളുത്തവര്‍ കാ‍ട്ടുന്ന അവഗണനകളുടെ പ്രത്യക്ഷ രൂപം മാത്രം. കാലില്‍ പന്തു കിട്ടിയാല്‍ കുതിക്കുന്ന ആഫ്രിക്കന്‍ സിംഹങ്ങള്‍ യൂറോപ്പിലെ കളിക്കളങ്ങള്‍ നിറയെയുണ്ട്. പക്ഷേ അവര്‍ക്കു നേരിടേണ്ടത് വര്‍ണ്ണ വെറി മനസില്‍ കുത്തി നിറച്ച കാണികളെയാണെന്നു മാത്രം.

98ലെ ഫ്രാന്‍സ് ലോകകപ്പിലെ ആ രംഗം ഓര്‍മ്മയില്ലേ?. ബല്‍ജിയം-ഹോളണ്ട് മത്സരത്തിനിടെ ഹോളണ്ടിന്റെ ഗോളടിയന്ത്രം പാട്രിക് ക്ലൈവര്‍ട്ട് ചുവപ്പു കാര്‍ഡ് കണ്ടു പുറത്തു പോകുന്ന കാഴ്ച. ബല്‍ജിയം കളിക്കാരനു നേരേ കയ്യേറ്റം നടത്തിയതിനായിരുന്നു ആ പുറത്താക്കല്‍. കാലില്‍ കുരുക്കിയ പന്ത് പാതിവഴി ഉപേക്ഷിച്ചു വന്ന് ബല്‍ജിയം താരത്തെ ക്ലൈവര്‍ട്ട് കയ്യേറ്റം ചെയ്യുന്ന കാഴ്ച ടി വി ക്യാമറകള്‍ മിക്കവയും ഒപ്പിയെടുത്തു. പക്ഷേ ക്യാമറകളും റഫറിയും കാണാത്ത മറ്റൊന്നുണ്ടായിരുന്നു. കളിമികവില്‍ തന്നെ കീഴടക്കിയ ആ സിംഹത്തെ തളര്‍ത്താന്‍ ബല്‍ജിയന്‍ സായ്‌വ് പ്രയോഗിച്ച ആയുധം. അയാള്‍ ക്ലൈവര്‍ട്ടിന്റെ ചെവിയില്‍ മന്ത്രിച്ചു “കറുത്ത മൃഗമേ”.

ഫുട്ബോള്‍ ഗ്രൌണ്ടിലെ ചടുല ദൃശ്യങ്ങളില്‍ മുഴുകി മതിമറന്നിരിക്കുമ്പോഴും വര്‍ണ്ണവെറിയുടെ വിഷം ചീറ്റുന്ന ഇത്തരം കാഴ്ചകള്‍ എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കുന്നു. ഈ ജാലകത്തിലൂടെ നോക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ കാണുന്നു, ഈ വിഷം കളിക്കളങ്ങളില്‍ മാത്രമല്ല, എനിക്കു ചുറ്റിലെല്ലായിടത്തുമുണ്ട്.

അമേരിക്കക്കാര്‍ പലവക സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങാനേറെയുമെത്തുന്നത് വാള്‍മാര്‍ട്ടിലാണ്. വാങ്ങിയ സാധനങ്ങള്‍ കാര്‍ട്ടിലാക്കി പുറത്തു കടക്കുന്നേരം അവിടെ ഒരു ഇന്‍സ്പെക്ട്ടര്‍ കാണും മിക്കവാറും. ബില്ലിലുള്ള സാധനങ്ങളല്ലാതെ വല്ല ഒതുക്കത്സും കാര്‍ട്ടിലുണ്ടോ എന്നാണവരുടെ നോട്ടം. എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത് കുറേ പ്രാവശ്യം ഷോപ്പിങ്ങിനു പോയിട്ടും ഒരു തവണ പോലും എനിക്കീ പരിശോധന നേരിടേണ്ടി വന്നില്ല എന്നതാണ്. കട്ടെടുക്കില്ല എന്ന ലേബല്‍ എന്റെ നെറ്റിയിലെങ്ങാനുമുണ്ടോ. ഇല്ല, ഞാനുറപ്പുവരുത്തി. പിന്നീട് പലപ്രാവശ്യം നടത്തിയ നിരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ എനിക്കു പിടികിട്ടി. ഈ പരിശോധന മിക്കവാറും തൊലി കറുത്തവരോടു മാത്രം.

ഇവിടെ മിക്ക കടകളിലും സെല്‍‌ഫ് ചെക്കൌട്ട് എന്നൊരു പരിപാടിയുണ്ട്. അതായത് നമ്മള്‍ വാങ്ങുന്ന സാധനങ്ങള്‍ നമ്മള്‍ തന്നെ സ്കാന്‍ ചെയ്ത് നമ്മള്‍ തന്നെ പണവും കൊടുത്ത് പുറത്തിറങ്ങാനുള്ള ഏര്‍പ്പാട്. എന്നാല്‍ മില്‍‌വോക്കിയില്‍ മാത്രം മിക്ക കടകളിലും ഈ യന്ത്രത്തെ കണ്ടില്ല. ഞാനെന്റെ സംശയം ഒരു വാള്‍മാര്‍ട്ട് മാനേജരോടു ചോദിച്ചു. ഒരുളുപ്പുമില്ലാതെ സായ്‌വ് മറുപടി തന്നു. “ഇവിടെ ബ്ലാക്ക് പോപ്പുലേഷന്‍ അല്പം കൂടുതലാ”.

ജീവിതം അഭിനയമാക്കിയ സായ്പന്മാര്‍ പുറമേ കാട്ടുന്നതൊക്കെ വേറെ ചിലതാണ്. മാര്‍ട്ടിന്‍ ലൂതര്‍ കിംങ് ജൂനിയര്‍ ദിനം അവര്‍ ഭംഗിയായി ആഘോഷിക്കും. കറുത്തവരെ അടിമത്തത്തില്‍ നിന്നും മോചിപ്പിച്ച ലിങ്കണെപ്പറ്റി ഘോരഘോരം പ്രസംഗിക്കും. എന്നാല്‍ മനസിലിപ്പോഴും കറുത്തവര്‍ അവര്‍ക്കു മൃഗങ്ങള്‍ തന്നെ. ഞാന്‍ മുമ്പൊരിടത്തു പറഞ്ഞതുപോലെ കത്രീനക്കാറ്റിന്റെ നേരത്ത് ഇത് ഏറെ വ്യക്തമായിരുന്നു. കത്രീന ദുരിതങ്ങളുടെ ദൃശ്യങ്ങളില്‍ കറുത്തവരെ മാത്രമേ കാണാനുള്ളായിരുന്നു. എന്നാല്‍ പുനരധിവാസവും നഷ്ടപരിഹാരവുമൊക്കെയായപ്പോള്‍ അവിടെ കാണാം സായ്പ്ന്മാരുടെ നീണ്ട നിര.

ഈ വര്‍ണ്ണവെറിക്കു കാരണം കറുത്തവരുടെ തന്നെ പ്രവര്‍ത്തികളാണെന്നാണ് എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളില്‍ ചിലര്‍ വാദിക്കുന്നത്. കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ പട്ടികയെടുത്താല്‍ അതില്‍ കറുത്തവരുടെ മുഖങ്ങളേ കാണാനുള്ളു പോലും. പക്ഷേ എന്റെ നോട്ടത്തില്‍ കറുത്ത മക്കളുടെ ഈ അലസ ജീവിതം അവരുടെ പ്രതിഷേധമാണ്. നൂറ്റാണ്ടുകളായി അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ട, നിന്ദനമേറ്റ, ബഹിഷ്കൃതരായ ജനതയുടെ പ്രതിഷേധം. എന്നാണവര്‍ ഇനിയൊന്നു നേരെയാവുക. തൊലിനിറം നോക്കിയുള്ള വേര്‍തിരിവ് മനുഷ്യകുലത്തില്‍ എന്നവസാനിക്കുന്നുവോ അന്ന്.

*** *** ***

എറ്റോ, കറുത്ത മുത്തേ. നിന്നെ അല്പ നേരത്തേക്കു ഞാന്‍ എന്റെ ചിന്തകളുടെ ‘ദന്തഗോപുര’ത്തിലേക്കു വിളിക്കട്ടെ. ഇവിടെ എന്നോടൊപ്പമിരുന്നു നിനക്ക് അത്താഴം കഴിക്കാം. എന്റെ മകള്‍ക്കു വിളമ്പുന്ന അതേ സ്നേഹത്തോടെ നിനക്കു ഞാന്‍ വിളമ്പിത്തരാം. എന്നിട്ട് ഞാനല്‍പ്പം വെള്ളമെടുത്ത് നിന്റെ കറുത്ത പാദങ്ങള്‍ കഴുകട്ടെ. എനിക്കുറപ്പുണ്ട്, തൊലിയല്പം വെളുത്തതാണെങ്കിലും എന്റെ കാലുകള്‍ക്കൊണ്ട് കളിക്കളത്തില്‍ കവിത കുറിക്കാനാവില്ല. നിനക്കതിനാവും. ഈ കാലുകള്‍ക്കൊണ്ട് നീ കളിക്കളത്തില്‍ ചടുല നൃത്തം ചവിട്ടുക. എന്നിട്ട് ഊക്കോടെ ആ പന്തു തട്ടുക. നിന്റെ ഊക്കനടികളെല്ലാം ഗോള്‍മഴ പെയ്യിക്കട്ടെ. നിന്റെ ഗോളുകള്‍ തൊലിനിറത്തിന്റെ പേരില്‍ നിന്നെ പരിഹസിച്ചവരുടെ നെഞ്ചു തകര്‍ക്കട്ടെ.

14 comments:

ശനിയനàµ�â€� \o^o/ Shaniyan said…

മന്‍-ജിത്‌, നല്ല ഒരു വിഷയം.. ഇവിടെ ബാള്‍ട്ടിമോറിലും കറുത്തവര്‍ കൂടുതലാണ്‌.. പക്ഷെ, ഇവിടെ വര്‍ണ്ണ വിവേചനം ഇത്ര പ്രകടമായി കാണുന്നില്ല. കറുത്തവരും വെളുത്തവരും ഏകദേശം സമഭാവനയോടെ (ലൈനടിച്ച്‌, കല്യാണം കഴിച്ച്‌, വിവാഹമോചനം നേടി) കുഞ്ഞുകുട്ടിപരാധീനങ്ങളോടെ ജീവിക്കുന്നതാണു കൂടുതല്‍ ഞാന്‍ കാണുന്നത്‌.. ഇതു ചിലപ്പോള്‍ വെളുത്തവര്‍ എണ്ണത്തില്‍ കുറവായതു കൊണ്ടാകാം. കണ്ടാല്‍ ആന പോലിരിക്കുമെങ്കിലും, ശബ്ദം കേട്ടാല്‍ പാറപ്പുറത്തു ചിരട്ട ഉരക്കുന്ന പോലെ ഇരിക്കുമെങ്കിലും, നോട്ടം കണ്ടാല്‍ ചിലപ്പോള്‍ തിന്നുമെന്നു തോന്നുമെങ്കിലും, ഇവര്‍ ഉള്ളില്‍ വളരെ നല്ല മനുഷ്യരാണ്‌..

ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും, കറുത്തവരുടെ സംഖ്യ കൂടുതല്‍ ഉള്ള സ്ഥലങ്ങളില്‍ കുറ്റകൃത്യങ്ങള്‍ കൂടുതലാണെന്നു കണക്കുകള്‍. ഡൌണ്‍ ടൌണില്‍ ചില സ്ഥലങ്ങള്‍ രാത്രികാലങ്ങളില്‍ അത്ര സുരക്ഷിതമല്ല (പ്രത്യെകിച്ച്‌ എന്റെ ഓഫീസ്‌ ഉള്ള സ്റ്റ്രീറ്റും, പിന്നെ ലെക്സിങ്ങ്റ്റന്‍ മാര്‍ക്കെറ്റും). പിച്ച തെണ്ടുന്നവരിലും ഇവര്‍ തന്നെ മുന്നില്‍..

ഒരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ റോഡില്‍ ഡാന്‍സ്‌ കളിക്കുക, ഉറക്കെ പാട്ടുപാടുക, 150 ഡെസിബെല്ലില്‍ കാറില്‍ പാട്ടുവെക്കുക, “കാന്‍ ഈ ഹാവ്‌ സം ചേയ്ഞ്ച്‌, പ്ലീസ്‌” എന്നു ചോദിച്ച്‌ പിന്നാലെ കൂടുക എന്നതൊക്കെ ഇവരുടെ സ്ഥിരം ഏര്‍പ്പടാണ്‌.

അവര്‍ അങ്ങിനെയാണ്‌ എന്നതിനേക്കാളും, അവരെ അങ്ങിനെ ആക്കിയതാണ്‌ എന്നതിനോട്‌ ഞാന്‍ യോജിക്കുന്നു. ഇവരുടെ പാരമ്പര്യം (അതിനേക്കുറിച്ച്‌ അവരോടു പറയരുതേ! അബധം പറ്റിപ്പോലും ‘ഐ നോ യുവര്‍ ഹിസ്റ്ററി എന്നൊന്നു ഒപറഞ്ഞാല്‍, ഈ പാവം പവര്‍ ഹൌസുകള്‍ മേല്‍പ്പറഞ്ഞതൊക്കെ – മൃഗം – ആവും’) തന്നെയാണു പ്രധാന കാരണം എന്നു തോന്നുന്നു.

സിബàµ�::cibu said…

നമ്മുടെ നാട്ടിലെ തമിഴന്മാരെ പോലെ അല്ലേ 😉

ശനിയനàµ�â€� \o^o/ Shaniyan said…

അവരിതിലും ഭേദമല്ലെ എന്നാണ്‌ എന്റെ സംശയം. അവര്‍ക്ക്‌ അടിയെങ്കിലും പേടിയുണ്ട്‌. ഇവിടെ അതുമില്ല..

നളനàµ�â€� said…

കറുത്ത വര്‍ഗ്ഗക്കാരെയും കുറ്റകൃത്യങ്ങളെയും ബന്ധപ്പെടുത്തുന്ന കണക്കുകള്‍ ശരിയാണെങ്കില്‍ കറുത്ത വര്‍ഗ്ഗക്കാര്‍ മാത്രമുള്ള രാജ്യങ്ങളിലാവണം കുറ്റകൃത്യങ്ങള്‍ കൊടികുത്തിവാഴേണ്ടത്. അങ്ങനെയാണെന്നു വിശ്വസിക്കാന്‍ പോരുന്ന കണക്കുകളൊന്നുമില്ല. കുറ്റകൃത്യങ്ങളും തൊലിയുടെ നിറവുമായിട്ടുള്ള ബന്ധം തട്ടിപ്പാണെന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുള്ളത്.

സനàµ�തോഷàµ� said…

മന്‍ ജിത്,

ലേഖനത്തിനു നന്ദി!

കറുത്തവരെ കുറ്റക്കാരാക്കുന്നത് സാഹചര്യം മാത്രമല്ല, മുന്‍‍വിധിയുമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. മൈക്കിള്‍ മൂറിന്‍റെ ഏതോ ഒരു സിനിമയിലോ, അല്ലെങ്കില്‍ സ്റ്റുപിഡ് വൈറ്റ് മെന്‍ എന്ന പുസ്തകത്തിലോ ഇത് കാര്യമായി പ്രദിപാദിച്ചിട്ടുണ്ട്. (ഏതിലെന്നു മറന്നു, ക്ഷമിക്കുക.)

ഇനàµ�à´¦àµ� | Indu said…

വര്‍ണ്ണവെറിയുടെ പ്രശ്നം ഇല്ലാതില്ല. പക്ഷേ ‘ഇല്ലായ്മ’യല്ലേ ഇവിടത്തെ പ്രധാന ഇഷ്യൂ? ഇല്ലായ്മയിലും ദു:ഖത്തിലുമല്ലേ മനസ്സിലെ തിന്മ ഉണരുന്നത്‌? കൈക്കരുത്തും കൂടെയുള്ളതു കൊണ്ട്‌ കറുത്തവരെ എല്ലാവരും ഒന്നു സംശയിക്കുന്നു. ‘ഇല്ലായ്മ’ എന്നത്‌ ആപേക്ഷികവുമാണ്‌. അമേരിക്കയിലെ സമ്പന്നവര്‍ഗ്ഗവുമായി തട്ടിച്ചു നോക്കുമ്പോള്‍ അനുഭവപ്പെടുന്ന ‘ഇല്ലായ്മ’ കറുത്ത വര്‍ഗ്ഗക്കാര്‍ മാത്രമുള്ള രാജ്യങ്ങളില്‍ അവര്‍ക്ക്‌ തോന്നുന്നുണ്ടാവില്ല. കറുത്തവര്‍ പൊതുവേ തുറന്ന പ്രകൃതമുള്ള നിഷ്കളങ്കരാണെന്നതില്‍ സംശയമില്ല.

Reshma said…

“That Justice is a bling goddess/
Is a thing to which we black are wise./
Her bandage hides two festering sores/That once perhaps were eyes.”
Langston Hughes.

nammude manassukaLilulla vaRnnaveRiyum karuthavare kurichuLLa mundhaaraNakaLum kazhuki kaLanjaal thanne …

സൂഫി said…

എനിക്കു ലഭിച്ച ഒരു ഫോറ്‌വേഡ് ഞാനീ ചിന്തകളോടൊപ്പം പങ്കു വെക്കുന്നു.

വറ്ണത്തിന്റെ പേരില് മനുഷ്യരെ മൃഗങ്ങളായിക്കാണുന്ന യഥാറ്‌ത്ഥ മനുഷ്യമൃഗങ്ങളോടെനിക്കു പറയാനുള്ളതും ഇതാണ്

When I born, I Black,
When I grow up, I Black,
When I go in Sun, I Black,
When I scared, I Black,
When I sick, I Black,
And when I die, I still black..

And you White fella,
When you born, you Pink,
When you grow up, you White,
When you go in Sun, you Red,
When you cold, you Blue,
When you scared, you Yellow,
When you sick, you Green,
And when you die, you Gray..

And you calling me Colored ??

Anonymous said…

I just read in the newspaper today about a video that shows Bush being briefed before the katina about the possibility of the levee failure in New Orleans contradicting his earlier statement about not knowing beforehand. There is also a attached file photo showing lot of black people waiting for relief at the stadium.

അരവിനàµ�à´¦àµ� :: aravind said…

“കറുത്ത വര്‍ഗ്ഗക്കാരെയും കുറ്റകൃത്യങ്ങളെയും ബന്ധപ്പെടുത്തുന്ന കണക്കുകള്‍ ശരിയാണെങ്കില്‍ കറുത്ത വര്‍ഗ്ഗക്കാര്‍ മാത്രമുള്ള രാജ്യങ്ങളിലാവണം കുറ്റകൃത്യങ്ങള്‍ കൊടികുത്തിവാഴേണ്ടത്. അങ്ങനെയാണെന്നു വിശ്വസിക്കാന്‍ പോരുന്ന കണക്കുകളൊന്നുമില്ല. കുറ്റകൃത്യങ്ങളും തൊലിയുടെ നിറവുമായിട്ടുള്ള ബന്ധം തട്ടിപ്പാണെന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുള്ളത്.”
നളന്‍, സമയം കിട്ടുമ്പോള്‍ സൌത്ത് ആഫ്രിക്ക വരെയൊന്നു വരിക. ലോകത്തിലേറ്റവും കൂടുതല്‍ ക്രൈം റേറ്റുള്ള സ്ഥലമാണ്.
വിവേചനത്തിന്റെ കറുത്തനാളുകള്‍ കഴിഞ്ഞു അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ടിരുന്നവനു അധികാരം കിട്ടിയിരിയ്ക്കുന്നു. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ തലസ്ഥാന നഗരികളിലൊന്നായ പ്രിട്ടോറിയ ഇന്നു ലളിതമായിപ്പറഞ്ഞാല്‍, വെറും അഴുക്കു നിറഞ്ഞ മൂന്നാം കിട സിറ്റിയാണ്. ജോബര്‍ഗ്ഗില്‍ക്കൂടെ സന്ധ്യമയങ്ങിയാല്‍ പോകുവാന്‍ ആള്‍ക്കാര്‍ ഭയപ്പെടുന്നു.
സാമ്പത്തികപ്രശ്നങ്ങളാണ് കുറ്റകൃത്യങ്ങള്‍ക്ക് പിന്നിലെന്നു വാദിച്ചാല്‍, ഇവിടെ സംഭവിയ്ക്കുന്ന റേപ്പുകള്‍ക്കും അതു കഴിഞ്ഞുള്ള മൃഗീയമായ കൊലപാതകങ്ങള്‍ക്കും എന്താണ് കാരണം?
ഒരു നിമിഷം, വിവേചനമില്ലാത്ത ഒരു പാസ്റ്റിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു പോകാന്‍ ഞാന്‍ കൊതിക്കുന്നു. ഭരിയ്ക്കാനറിയുന്നവര്‍ ഭരിക്കട്ടെ. കളിയ്ക്കാ‍നറിയുന്നവര്‍ കളിയ്ക്കട്ടെ. വിവേചനം പോയി തുലയട്ടെ.
എറ്റോ കളിയ്ക്കട്ടെ. അവന്റെ ഓരോ ഗോളുകളും കറുത്തവര്‍ക്കും മാര്‍ഗ്ഗദര്‍ശ്ശികളാകട്ടെ.

സാകàµ�à´·à´¿ said…

അതെ.
വിവേചനം പോയി തുലയട്ടെ.
എറ്റോ കളിയ്ക്കട്ടെ.

à´•à´£àµ�ണൂസàµ�‌ said…

ഓണം പിറന്നാലും ഉണ്ണി പിറന്നാലും കോരന്‌ കുമ്പിളില്‍ തന്നെ…

സിബു തമിഴന്‍മാരെ എവിടെയാണ്‌ equate ചെയ്തതെന്ന് മനസ്സിലായില്ല.

Thulasi said…

ലോക കപ്പിന്റെ നഷ്ടം 😦

riyaz ahamed said…

There was a buffalo soldier in the heart of america,
Stolen from africa, brought to america,
Fighting on arrival, fighting for survival.

I mean it, when I analyze the stench –
To me it makes a lot of sense:
How the dreadlock rasta was the buffalo soldier,
And he was taken from africa, brought to america,
Fighting on arrival, fighting for survival.

Said he was a buffalo soldier, dreadlock rasta –
Buffalo soldier in the heart of america.

“If you know your history,
Then you would know where you coming from,
Then you wouldnt have to ask me,
Who the eck do I think I am…”

Im just a buffalo soldier in the heart of america,
Stolen from africa, brought to america,
Said he was fighting on arrival, fighting for survival;
Said he was a buffalo soldier win the war for america.

Buffalo soldier troddin through the land, wo-ho-ooh!
Said he wanna ran, then you wanna hand,
Troddin through the land, yea-hea, yea-ea.

Said he was a buffalo soldier win the war for america;
Buffalo soldier, dreadlock rasta,
Fighting on arrival, fighting for survival;
Driven from the mainland to the heart of the caribbean.

Troddin through san juan in the arms of america;
Troddin through jamaica, a buffalo soldier# –
Fighting on arrival, fighting for survival:
Buffalo soldier, dreadlock rasta.

– Bob Marley

മില്യണ്‍ ഡോളര്‍ ബേബി!(പ്ര. പു. 2) മാര്‍ച്ച് 1, 2006

Posted by കുട്ട്യേടത്തി|Kuttyedathi in വൈയക്തികം, സുജ.
32 comments

അപ്പോ നമ്മളിവിടെയാ നിര്‍ത്തിയത്.

വയറ്റിലൊരാന്തല്‍ പോലെ…

ങ്ഹാ പറയാന്‍ മറന്നു. ഒന്നര മാസമായി കടുത്ത കോണ്‍സ്റ്റിപ്പേഷന്‍. ഒന്നര മാസത്തിനിടയില്‍ പ്രകൃതിയുടെ രണ്ടാമത്തെ വിളി വന്നിട്ടേയില്ലെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ അതില്‍ തീരെ അതിശയോക്തിയില്ല. എന്നാല്‍ തീറ്റിക്കു വല്ല കുറവുമുണ്ടോ ?

ഡോക്ടറിനോട്‌ പറയുമ്പോ അയണ്‍ റ്റാബ്ലറ്റ്‌ കഴിക്കുമ്പോ ചിലര്‍ക്കങ്ങനെ വരുമത്രേ. വെള്ളം നന്നായി കുടിക്കണം, നാരുള്ള ഭക്ഷണം കഴിക്കണമെന്നൊക്കെ സ്ഥിരം പല്ലവി. എന്നാലയണ്‍ റ്റാബ്ലറ്റങ്ങ്‌ നിറുത്തിക്കളയാമെന്ന് വച്ചാലോ, ഹീമോഗ്ലോബിന്‍ കൌണ്ട്‌ വല്ലാതെ കുറവും.

സെബസ്ത്യാനോസുപുണ്യാളന്റെ കപ്പേളേലെ പെരുന്നാളിനു കതിന പൊട്ടിക്കണ മാതിരി പൊട്ടീരാണ്‌ ഞാന്‍. പൊതുനിയമങ്ങളെയൊക്കെ കാറ്റില്‍പ്പറത്തി (അല്ലെങ്കിലും ഗര്‍ഭിണിക്ക്‌ പൊതുനിയമങ്ങളിലെല്ലാം അയവ്‌ കിട്ടാറുണ്ടല്ലോ ) എന്റെ ഗുണ്ടുകളെല്ലം മള്‍ട്ടിമീഡിയ ആയിരുന്നു.

കൂടെ ജീവിക്കുന്ന ഭര്‍ത്താവെന്നു പറയുന്ന ആ പാവനാത്മാവിന്റെ മൂക്കിനെ പറ്റിയൊന്നോര്‍ത്തു നോക്കൂ. (അതു ദൈവത്തിന്‌ പറ്റിയ ഒരു ഡിസൈന്‍ എറര്‍/മിസ്റ്റേക്‌ ആണെന്നെനിക്ക്‌ പണ്ടേ തോന്നിയിട്ടുണ്ട്‌. ശ്വസിക്കുന്നതും മണം പിടിക്കുന്നതും കൂടി ഒരിടത്ത്‌ വച്ചത്‌. അല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ മൂക്കങ്ങ്‌ പെര്‍മനെന്റായിട്ടടച്ച്‌ വക്കാമാരുന്നു.)

അന്നു രാവിലെ വയറൊന്നിളകാനുള്ള മരുന്ന് (പ്രൂണ്‍ ജ്യൂസ് + സ്റ്റൂള്‍ സോഫ്റ്റ്നര്‍) കഴിച്ചിരുന്നു.

” മ്‌ഹ്‌..മരുന്ന് ഫലിച്ചൂന്നാ തോന്നണേ.”ബാത്‌റൂമിലേക്കോടുന്ന വഴി ഞാന്‍ ആത്മഗതം നടത്തി.

ഇല്ല..പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല. !!!

പിന്നീട്‌ 7.30 ക്കുള്ള ‘ഓര്‍മ’കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നപ്പ്പോ വീണ്ടും അതേ ആന്തല്‍.. ഇക്കുറിയുമൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല. പക്ഷേ സംശയം തോന്നിത്തുടങ്ങി… ഇതാരിക്കുമോ ഈ പ്രസവ വേദന.. ??

ഏയ്‌.ഇതാരിക്കില്ല.ആരോടാ ചോദിക്കുക ??

4 പെറ്റിട്ടുള്ള അഞ്ചാമത്തെ ഷൂട്ടിംഗ്‌ തീര്‍ത്ത്‌ വച്ചിരിക്കണ ചേച്ചിയെ വിളിച്ചു…

” ഓ…എടീ എനിക്കങ്ങിനെ പെയിനൊന്നും വരാറില്ല. നടുവിനൊരു വേദന ..അത്രേ ഉള്ളൂ.”
ഭാഗ്യവതി.

അക്കനെ വിളിച്ചു. ” എന്റെ സിസേറിയനല്ലാരുന്നോ 2 ഉം ? ”

അമ്മയെ വിളിച്ചു. “ഓ..എനിക്ക്‌ ചുമ്മാ ഒന്ന് ഒന്നിന്‌ പോണമെന്നു തോന്നും”

കഷ്ടം പാഴായ ജന്മങ്ങള്‍ !!! :))

അപ്പോളേക്കും മൂന്നാം വട്ടവും വന്നു, അതേ ആന്തല്‍ .സംശയമില്ല, ഇത്‌ ലവന്‍/ലവള്‍ തന്നെ.അത്താഴം കഴിച്ച്‌, കുളിച്ച്‌ ഫ്രഷ്‌ ആയി, രാത്രി 12മണിയോടെ ഞങ്ങള്‍ ഹോസ്പിറ്റലിലെത്തി.

വീട്ടില്‍ന്നിറങ്ങുന്നതിന്‌ മുന്‍പേതന്നെ ഞങ്ങളുടെ 2 പേരുടെയും എല്ലാ ഒഫിഷ്യല്‍ റെക്കോര്‍ട്സും ഒരു പഴ്സിലാക്കി അത്‌ മനൂന്റെ പോക്കറ്റിലുണ്ട്‌. ഈ അമേരിക്ക മഹാരാജ്യത്ത്‌ ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ ജീവിക്കാനത്യാവശ്യമായ മുഴുവന്‍ സാധനങ്ങളുമെന്നു പറയാം. 2 പേരുടെയും ഡ്രൈവിംഗ്‌ ലൈസന്‍സ്‌, സോഷ്യല്‍ സെക്യൂരിറ്റി കാര്‍ട്‌, ഹോസ്പിറ്റലിലെ പേഷ്യന്റ്‌ കാര്‍ട്‌, ക്രടിറ്റ്‌ കാര്‍ടുകള്‍, ഇന്‍ഷുറന്‍സ്‌ കാര്‍ടുകള്‍ എന്നുവേണ്ട സകല സംഭവങ്ങളുമതില്‍ തന്നെ. ഞങ്ങള്‍ ഞങ്ങളാണെന്ന് തെളിയിക്കാനും പിന്നെ ഹോസ്പിറ്റലില്‍ ചികില്‍സ കിട്ടാനുമിതെല്ലാം തന്നെ അത്യാവശ്യം വേണ്ടതാണ്‌.

കൂടാതെ ഞങ്ങളുടെ കയ്യിലാകെയുള്ള ഒരായിരതഞ്ഞൂറോളം ഡോളാറുമിതേ പഴ്സില്‍ത്തന്നെയുണ്ട്‌. അമേരിക്കയിലെ രീതികളൊന്നും ശരിക്കറിയാത്തത്‌ കൊണ്ട്‌ മാത്രം സംഭവിച്ച ഒരബധ്ധമാണത്‌. ഇവിടെയാരുമങ്ങനെ പഴ്സില്‍ പൈസയൊന്നും കൊണ്ടുനടക്കാറില്ല. ക്രടിറ്റ്‌ /ഡബിറ്റ്‌ കാര്‍ടുകളും പിന്നെ ചെക്ക്ബുക്കും.. ഇത്‌ രണ്ടുമുണ്ടെങ്കില്‍ ധാരാളം.

ഇവിടെ ക്യാഷെടുക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങള്‍ തന്നെ വളരെ വളരെ കുറവാണ്‌. വല്ല റസ്റ്റോറന്റിലോ മറ്റോ എടുത്താലായി. ആശുപത്രിയില്‍ പോയപ്പോ കാശുകൊണ്ടുപോകേണ്ട യാതോരു കാര്യവുമില്ല. പക്ഷേ നാട്ടിലെ ഒരു ശീലമുണ്ടല്ലോ, കയ്യിലുള്ള കാശുമുഴുവനും പഴ്സില്‍ കൊണ്ടുനടക്കുന്ന രീതി..ആ ഒരു ഓര്‍മയിലാണ്‌ ഞങ്ങളന്നുണ്ടാരുന്ന കാശെല്ലാം പഴ്സിലാക്കി പോയത്‌.

രാത്രി മുഴുവനും കരഞ്ഞുമലറിവിളിച്ചും 2 പേരും ലേബര്‍ റൂമില്‍. എല്ലാ സൌകര്യങ്ങളുമുള്ള, അറ്റാച്ട്‌` ബാത്രൂമുമൊക്കയുള്ള മുറി. ഒരു നഴ്സമ്മയും രാത്രി മുഴുവന്‍ മുറിയിലുണ്ട്‌. ഡോക്ടര്‍മാര്‍ വന്നുമ്പോയുമിരിക്കുന്നു. രാവിലെ ഒരാറുമണിയായപ്പോളാ മോളൂസ്‌ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക്‌ വന്നു തുടങ്ങിയത്‌.ഒരേഴുമണിയായിക്കാണും.

ഹന്നമോളങ്ങനെ തലയൊക്കെ പുറത്തിട്ട്‌ നമ്മുടെ സ്വാര്‍ത്ഥന്‍ തൃശ്ശൂര്‍ക്ക്‌ പോയ സ്റ്റയിലിലിരിക്കുവാണ്‌. വല്യ വയറിന്റെ അപ്പുറത്തെ കാഴ്ചകളൊന്നുമെനിക്കത്ര കാണാന്‍ പറ്റുന്നില്ലെങ്കിലും, റണ്ണിംഗ്‌ കമന്ററി പോലെ ഒരാളെല്ലാം പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കണുണ്ട്‌.

പെട്ടെന്ന് കമന്റേറ്ററുടെ ശബ്ദമിടറുന്നതെന്നിക്ക്‌ മനസ്സിലായി. മുഖത്ത്‌ വല്ലാത്ത ഭാവഭേദങ്ങള്‍!!

കണ്ണുകള്‍ ഇറുക്കിയടക്കുന്നു, ഈശോയേ.. മാതാവേ.. എന്നെല്ലാം മാറി മാറി വിളിക്കുന്നു. കൈകൊണ്ട്‌ കണ്ണു പൊത്തുന്നു.., വീണ്ടും വിരലുകളകത്തി ഇടയിലൂടെ നോക്കുന്നു..വീണ്ടുമടയ്ക്കുന്നു.

“ഈശ്വരാ.. മാതാവേ, കാത്തുകൊള്ളണേ എന്നെല്ല്ലാം പിച്ചും പേയും പറയണപോലെ പറയണുണ്ട്‌.ഞാന്‍ കയ്യില്‍പിടിച്ചു കുലുക്കി
” എന്താ..എന്താ ..”

“എടാ..ചോര !!!! “”എടാ… നെറയെ ചോര.. ഒഴുകുവാടാ.. എന്തോരും ചോരയാടാ… എനിക്ക്‌ കാണാന്‍ വയ്യാ…”

പെട്ടെന്നൊരാള്‍ “ഞാനൊന്ന് ഒന്നിനുപോയിട്ട്‌ വരാമേ” എന്ന് പറയണ കേട്ടതോര്‍മയുണ്ട്‌.

എന്തായാലും ഈശോയും മാതാവുമൊക്കെയെന്റെ കൂടെ തന്നെയുണ്ടാരുന്നു. (എന്നെ എപ്പോളും പുള്ളിയിങ്ങനെ കൈവെള്ളയിലെടുത്താകൊണ്ടുനടക്കണെ. ഞാനഗ്രഹിക്കണതിനെക്കാളേറേ വാരിക്കോരി തന്നിട്ടേയുള്ളു എല്ലാം. ഇടക്കിടക്ക്‌, ടേയ്‌, നീ വല്യ ആളൊന്നുമല്ലാട്ടോ, എന്നോര്‍മിപ്പിക്കാനെന്നെയിങ്ങനെ ‘ഇട്ടപൊത്തോ’ ന്ന് താഴേക്കിടും. വീണ്ടുമിരട്ടി സ്നേഹത്തിലെന്നെ കോരിയെടുത്ത്‌ ‘ചുമ്മാ..ഇതൊക്കെയെന്റെ ഓരോ നമ്പറല്ലേടി പെണ്ണേ.’ ന്ന് പറഞ്ഞാശ്വസിപ്പിക്കും.)

യാതോരു പ്രശ്നങ്ങളുമില്ലാതെ രാവിലെ കൃത്യം 7.25 ആയപ്പോള്‍ ഹന്നമോള്‍ 2 കണ്ണുകളും മലര്‍ക്കെതുറന്ന് (as she was a post due date baby) പുറത്തു വന്നു. നഴ്സമ്മ കോരിയെടുത്ത്‌ തുണിയില്‍ പൊതിഞ്ഞ്‌ പപ്പായുടെ കയ്യില്‍ കൊടുത്തു.

പപ്പ സന്തോഷക്കണ്ണീരടക്കാനാവാതെ പൊന്നുമോളെ ഉമ്മകള്‍കൊണ്ട്‌ പൊതിഞ്ഞു.

അപ്പോളേക്കുമെന്റെ ആങ്ങള ആശുപത്രിയിലെത്തിയിരുന്നു. എല്ലാരെയുമൊക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.. കുളിപ്പീരും സ്റ്റിച്ചിടലുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ്‌ ലേബര്‍ റൂമില്‍ന്ന് മുറിയിലേക്ക്‌ മാറ്റാറായി.

“അളിയനിന്നലെ മുതലിരിക്കണ ഇരിപ്പല്ലേ ? ഒന്നു പോയി ഫ്രഷായി ബ്രേക്‌ഫാസ്റ്റും കഴിച്ച്‌ വരൂ. ഇപ്പോ ഞാനിവിടെയുണ്ടല്ലോ.”

കുറേ നിര്‍ബന്ധിച്ചപ്പോ മനു മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ കഴിക്കാന്‍ പോയി.പോയിട്ടൊരു രണ്ടുരണ്ടര മിനിറ്റായിക്കാണും. ബൂമറാങ്ങ്‌ പോലെ ദാ തിരിച്ചു വരണു.വാതില്‍ക്കല്‍നിന്നളിയനുമളിയനുംകൂടി എന്തൊക്കെയോ അടക്കം പറയുന്നു, എന്റെ ഭര്‍ത്താവാകുന്ന അളിയന്റെ മുഖത്ത്‌ വല്ലാതെ പേടിച്ചരണ്ട ഭാവം.. ആങ്ങള അളിയന്‍ പുറത്ത്‌ തട്ടുകേം ആശ്വസിപ്പിക്കുകേമൊക്കെ ചെയ്യണുണ്ട്‌. 2 പേരുംകൂടി എന്തോക്കെയോ ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന പോലേ. തലയില്‍ന്നും പുക പൊങ്ങണുണ്ട്‌.നഴ്സപ്പോളുമെന്നെ ഡ്രസ്സ്‌ മാറ്റിക്കുകയോ എന്തോ ഒക്കെ ചെയ്യുകയാ.

“എന്താ… എന്നാന്നേ പ്രശ്നം ” എന്നൊക്കെ ഞാന്‍ വിളിച്ച്‌ ചോദിക്കണുണ്ടെകിലും അതൊന്നുമാരും കേട്ട ലക്ഷണമില്ല.പെട്ടെന്നെന്തോ ഓര്‍ത്തപോലെ 2 പേരുങ്കൂടി വാണംവിട്ട പോലെ എവിടേക്കോ ഓടുന്നു.

5 മിനിറ്റ്‌ കഴിഞ്ഞ്‌ കാണും. 2 പേരും തിരിച്ച്‌ വന്നു. ഇപ്പോള്‍ ആദ്യത്തെ റ്റെന്‍ഷനും പേടിയുമൊക്കെ മാറിയിട്ടുണ്ട്‌. എന്നാലുമാകെ ചമ്മിവളിച്ച മോന്തായം !!

“എന്നാന്നേ ?? ആരെങ്കിലുമൊന്ന് പറ ..പ്ലീസ്‌… ” ഞാന്‍ കെഞ്ചി.

2 പേരും മിണ്ടണില്ല..

“പ്ലീസാരെങ്കിലുമൊന്ന് പറയുവോ എന്നാന്ന്”

“എടീ.. നീ അളിയനെ വഴക്കൊന്നും പറയരുത്‌”

ആങ്ങള അളിയന്‍ മറ്റേ അളിയനൊത്താശ പറയുവാണ്‌.

“എന്നാന്നൊന്ന് പറഞ്ഞ്‌ തൊലക്കെടാ കൊച്ചേ..” (ഇളയ ആങ്ങളയായതുകൊണ്ടവനെനിക്കിപ്പോളും കൊച്ചാണ്‌. )

” എടീ.. അളിയന്റെ കയ്യീന്ന് പഴ്‌സ്‌ കാണാതെ പോയി. ”

“പേഴ്സ്‌ കാണാതെ പോകുകേ ? എങ്ങനെ ? ഈശ്വരാ ? എവടെ ? എന്റെ ദൈവമേ…”ഞാനാകെ കരച്ചിലായി.

“മനു ഇവിടുന്നെവിടേം പോയിട്ടില്ലല്ലോ.. ഇവിടെ ഈ മുറിയിലെവിടെയെങ്കിലും കാണുമെടാ… ഒന്ന് നോക്കാരെങ്കിലും പ്ലീസ്‌..”

ആലോചിക്കുന്തോറുമെനിക്കു ഭ്രാന്താവണ പോലെ തോന്നി. എല്ലാ കാര്‍ടുകളും പോയല്ലോ. ലൈസന്‍സാണ്‌ ഐടന്റിറ്റി കാര്‍ട്‌. അതില്ലാതെയെങ്ങനെ ?

“ഇല്ലെടീ… പഴ്സ്‌ കിട്ടി. നീ വിഷമിക്കാനൊന്നുമില്ല ”

“ആണോ ? എവിടുന്ന് ? എന്ത്യേ ?”

“അളിയന്‍ ബാത്‌റൂമില്‍ പോയപ്പോ അറിയാതെ അവിടെ മറന്ന് വച്ചതാ. ഇപ്പോ ഞങ്ങള്‌ ചെന്നപ്പോ അവിടെതന്നെയിരിപ്പുണ്ടാരുന്നു. കാര്‍ടൊന്നും പോയിട്ടില്ല. ”

“അളിയന്‍ പെട്ടെന്നാ റ്റെന്‍ഷനില്‍ ബാത്രൂമില്‍ പോയപ്പോ അവിടെയെടുത്ത്‌ വച്ചിട്ട്‌ മറന്നതാടീ”

ആവൂ… എന്തോരു സമാധാനം!!! പിന്നെയെന്തിനാണാവോ ഇതുങ്ങള്‌ രണ്ടുമിങ്ങനെ ഇഞ്ചി കടിച്ച കുരങ്ങനെ പോലെയിരിക്കണേ ?

“പക്ഷേയുണ്ടല്ലോടീ… പഴ്സിലിരുന്ന പൈസ മുഴുവനും പോയി !!!!”

“………” എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. പഴ്സു വച്ചിടത്ത്‌ തന്നെയിരിപ്പുണ്ടാരുന്നു, കിട്ടി.. കാര്‍ടൊന്നും പോയിട്ടില്ലായെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടിപ്പോ പറയണൂ പൈസ മുഴുവനും പോയെന്ന്. ഇതെങ്ങനെ ശരിയാകും ?

“എടീ.. പഴ്സാരോ എടുത്തിട്ട്‌ പൈസയെല്ലാമെടുത്തിട്ട്‌ കാര്‍ടും പഴ്സും വച്ചിട്ട്‌ പോയി !!!!!!!

ഈശ്വരാ…. കരയണോ ? ചിരിക്കണോ ? അവന്റെ തലേലിടിത്തീ വീഴുമെന്നു പറയണോ..അതോ.. ആ കള്ളന്റെ നല്ല മനസ്സിനെ ദൈവമനുഗ്രഹിക്കട്ടെ എന്ന് പറയണോ..ദൈവം പോലും തന്നോട്‌ ക്ഷമിക്കൂല്ലെടോന്ന് പറയണോ.

അതോ.. പ്രിയപ്പെട്ട കള്ളാ, താങ്കള്‍ക്കെത്ര നന്ദി പറഞ്ഞാലാണ്‌ മതിയാവുക യെന്നോ..വല്ലാത്ത ധര്‍മസങ്കടം തന്നെ !!

പെട്ടെന്നാണ്‌ ഞാനതോര്‍ത്തത്‌..”അല്ലാ… നമ്മുടെ മുറിയില്‍ ബാത്രൂമുള്ളപ്പോള്‍ പിന്നെയെന്തിനാണ്‌ പുറത്ത്‌ ബാത്‌റൂമില്‍ ?”

“ഓ..ആണോ..ഈ മുറിയില്‍ ബാത്‌റൂമുണ്ടോ ? പിന്നെ എന്താളിയാ പുറത്ത്‌… ??”

“അത്‌ പിന്നേ.. അപ്പോളത്തെ റ്റെന്‍ഷനില്‍…. മുറിയില്‍ ബാത്‌റൂമുള്ള കാര്യം ഞാന്‍….”

***

അങ്ങനെ സ്വതവേ ഓട്ടക്കയ്യനായ അപ്പന്റെ ആയിരത്തഞ്ഞൂറു ഡോളര്‍ ഒരു നല്ല കള്ളനുകൊടുത്ത് ഞങ്ങടെ ഹന്നമോള്‍ വന്നു. ഇടക്കിടെ ഒന്നുമില്ലാത്തപ്പോള്‍ ചൊറിയാന്‍ ഞാനീ 1500 ഡോളര്‍ പുരാണം എടുത്തിടും. അപ്പോഴെല്ലാം ഞങ്ങള്‍ പറഞ്ഞവസാനിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ഈ പുരാണത്തിനും ഭരതവാക്യം കുറിക്കട്ടെ.

ആയിരത്തഞ്ഞൂറു ഡോളര്‍ പോയെങ്കിലെന്താ, ഇതു നമ്മുടെ മില്യണ്‍ ഡോളര്‍ ബേബിയല്ലേ.